Αν και περισσεύουν οι ερμηνείες, οι εκτιμήσεις, ακόμη και εικασίες για το πώς φτάσαμε στο αποτέλεσμα που φτάσαμε στις ενδιάμεσες εκλογές στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι περισσότεροι συγκλίνουν στο ότι όπου το Δημοκρατικό κόμμα δημιούργησε δυναμική και δεν αρκέστηκε απλώς στο να εισπράξει την αγανάκτηση και τη δυσφορία των αμερικανών για τον Ντόναλντ Τραμπ, αυτό έγινε γιατί είχε καθαρές θέσεις.
Νέα κατάσταση, νέα καθήκοντα
Σε αυτή την εκλογική αναμέτρηση η αριστερή πτέρυγα των δημοκρατικών είχε ρόλο καθοριστικό. Πλέον, ο Μπέρνι Σάντερς, δεν είναι φωνή βοώντος εν τη ερήμω –αντιθέτως, δικαιούται να αισθάνεται, τώρα, στο λυκόφως της πολιτικής του διαδρομής, ότι οι σπόροι που έσπειρε με επιμονή και με πολλές ήττες και στραπάτσα όλα αυτά τα χρόνια, έχουν πολλαπλασιαστεί και καθορίζουν εν πολλοίς τις εσωκομματικές εξελίξεις στους Δημοκρατικούς.
Βεβαίως, δεν είναι βέβαιο ότι αυτή η ριζοσπαστικοποίηση και η ενίσχυση της αριστερής πτέρυγας των δημοκρατικών θα φτάσει τόσο μακριά, ώστε να ενσαρκωθεί σε έναν σοσιαλιστή υποψήφιο για την προεδρία σε δύο χρόνια– άλλωστε αν έχουν αποδείξει κάτι οι Δημοκρατικοί, είναι ότι πάντα είναι ικανοί να αυτοκτονήσουν πολιτικά. Ωστόσο, τώρα ας μείνουμε στο κεντρικό: επιβεβαιώνοντας τους λόγους για τους οποίους κέρδισε ο Μαμντάνι τη Νέα Υόρκη και η Κορτέζ δημιουργήσει ολόκληρο κίνημα γύρω της, οι προοδευτικοί υποψήφιοι των Δημοκρατικών μίλησαν για τα πραγματικά προβλήματα, υιοθέτησαν ένα λόγο με αιχμές και γωνίες, δεν δίστασαν να πουν ποιοι πρέπει να πληρώσουν για να ελαφρυνθούν κάποιοι άλλοι και, ιδεολογικά μιλώντας, έθεσαν το δάκτυλον επί τον τύπον των ήλων.
Τί κατάλαβαν;
Με αυτά τα δεδομένα, λοιπόν, βλέποντας αυτές τις μέρες πώς πανηγυρίζουν στην Αμαλίας και στη Χαριλάου Τρικούπη, μάλλον θα πρέπει στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. και στην ΕΛΑΣ να σκεφτούν λίγο γιατί ακριβώς πανηγυρίζουν. Ο Μαμντάνι, ο Αλ Σαγιέντ, ο Ταλαρίκο μίλησαν για φορολόγηση των πλουσίων, ήταν σαφές το λόγο τους με ποιους θέλουν να πάνε και ποιους είναι αποφασισμένοι να αφήσουν και γι’ αυτό κέρδισαν σε αξιοπιστία.
Αντιθέτως, εδώ ακούμε διάφορες μεταμοντέρνες αναλύσεις γεμάτες ναφθαλίνη για τις εκλογές που δήθεν «κερδίζονται στο Κέντρο», βλέπουμε προοδευτικούς ανθρώπους να εξηγούν γιατί… δε βγαίνουν τα λεφτά για 13η σύνταξη, βλέπουμε άλλους προοδευτικούς ανθρώπους να μιλάνε για την Αριστερά και να κρατάνε τη μύτη τους από αηδία.
Και όλοι αυτοί μαζί πανηγυρίζουν για τον Σαγιέντ, για τον Μαμντάνι και την «αναγέννηση» των Δημοκρατικών. Είτε γιατί θέλουν να πάρουν κάτι απ’ τη λάμψη τους, είτε γιατί δεν έχουν καταλάβει τίποτα.
