Γράφει ο Γιώργος Μελιγγώνης
Πολλές φορές ακούμε τους κυβερνητικούς να επικαλούνται όσα συμβαίνουν γύρω μας για να μάς υπενθυμίσουν πόση τύχη έχουμε. Και, ξέρετε, αυτό δεν είναι ένα συγκυριακό επιχείρημα -είναι μία συνεπής προσπάθεια του Μεγάρου Μαξίμου και της Νέας Δημοκρατίας να «χτίσει» όσο πιο γερά μπορεί στη συνείδηση των πολιτών την αξία της «κανονικότητας» και της «σταθερότητας». Να χτίσει, δηλαδή, το δίλημμα επί του οποίου θα πατήσει σε 8 μήνες από τώρα ο Κυριάκος Μητσοτάκης για να μάς ζητήσει να «σοβαρευτούμε» και να ψηφίσουμε υπεύθυνα.
“Δείτε γύρω σας”
Ακούς, λοιπόν, τους κυβερνητικούς και αισθάνεσαι ότι ζεις σε μία ευλογημένη χώρα: Πράγματι, δεν παίρνουν οι νοσταλγοί του Χίτλερ τις εκλογές από κρατίδιο σε κρατίδιο, όπως στη Γερμανία. Ούτε έχουμε πρόεδρο που ετοιμάζεται να αμφισβητήσει το εκλογικό αποτέλεσμα και να κυβερνά με βέτο, όπως στις ΗΠΑ. Και σίγουρα, δεν είμαστε αντιμέτωποι με την ακυβερνησία και τη ρευστότητα που έβγαλαν οι κάλπες στο Ισραήλ. Αφήστε που ουδείς σπάει βιτρίνες και καίει καταστήματα στο κέντρο της πόλης, όπως έγινε στο Παρίσι.
Αν, με τούτα και με κείνα, προλάβατε να αισθανθείτε καλά για τη χώρα μας, στο σημείο αυτό τελειώνουν οι στεναγμοί ανακούφισης.
Μέσα σε μόλις δύο εβδομάδες…
Γιατί, ζούμε στη χώρα που μέσα σε τρεις εβδομάδες έχουν αποκαλυφθεί με εκρηκτικό τρόπο τρία σκάνδαλα με κυκλώματα που είχαν διασυνδέσεις με κυβέρνηση και κράτος και που δρούσαν ανενόχλητα για πολλά χρόνια.
Αφήστε που όλως τυχαίως, οι αποκαλύψεις έσκασαν την κατάλληλη στιγμή ώστε να επισκιαστεί η κύρωση του τουρκολιβυκού μνημονίου και να φύγουν από την πρώτη γραμμή της επικαιρότητας πικάντικες δηλώσεις «γαλάζιων» βουλευτών για τη βαριά μας ήττα.
Επίσης, ζούμε στη χώρα στην οποία αποκαλύφθηκε ότι ο διευθυντής του γραφείου του πρωθυπουργού στη Βουλή ήταν εθελοντής, που δεν απάντησε ποτέ αν υπέβαλλε πόθεν έσχες, αν υπήρχε ΦΕΚ διορισμού και αν είχε πτυχίο και που έφυγε… «προσωρινά», μέχρι να κατατροπώσει δικαστικά όσους τού ζήτησαν τον λόγο. Και έρχεται και η δημοσιογραφική έρευνα του Δημήτρη Τερζή στο in.gr να δείξει ενδιαφέρουσες συμπτώσεις μεταξύ συγγενικών προσώπων του εν λόγω και τις σχέσεις τους με το δημόσιο χρήμα.
Είναι η ίδια χώρα στην οποία πέντε αστυνομικοί στο Βόλο καταδικάστηκαν για βασανιστήρια ενός ανθρώπου, που κατέληξε νεκρός. Και ο κατά τα άλλα λαλίστατος υπουργός Προστασίας του Πολίτη, που μάς εξηγεί τις μεθόδους του «ελληνικού FBI» από συνέντευξη σε συνέντευξη, δεν εκφράζει ούτε μία τυπική κουβέντα καταδίκης, ούτε μία διαβεβαίωση ότι δε θα ξαναγίνει -ίσα για να δείξει ότι η αστυνομική αυθαιρεσία δεν έχει την πολιτική κάλυψη της Πολιτείας.
Και επίσης, ζούμε στη χώρα που η κυβέρνηση, μερικές μόλις εβδομάδες αφού είχε αναγκαστεί με βαριά καρδιά να εφαρμόσει την απόφαση του Αρείου Πάγου υπέρ των οφειλετών, προσπάθησε να περάσει ένα άρθρο κομμένο και ραμμένο στα μέτρα των κορακιών, ώστε να τα αποζημιώσει και να τούς λύσει τα χέρια. Και ταυτόχρονα, διεμήνυε στους υπερχρεωμένους με διαφημίσεις στα βαγόνια του ΜΕΤΡΟ πόσο ευγνώμονες πρέπει να αισθάνονται για τα επιδόματα που παίρνουν.
Επειδή, λοιπόν, αυτά συμβαίνουν στην Ελλάδα μόλις τις τελευταίες δύο εβδομάδες, ας μη βιαστούμε να ανακουφιστούμε που δεν γίναμε Αμερική, Γαλλία ή Γερμανία.
