Γράφει ο Γιώργος Μελιγγώνης
Ας πούμε ότι είσαι ένας φούρναρης, δεν κατάλαβες πώς μεγάλωσαν τα παιδιά σου, δεν τα χάρηκες, ξυπνούσες στις 2 τα ξημερώματα και τώρα κλείνεις, γιατί εκεί που πλήρωνες πριν μερικά χρόνια 1500 € το μήνα για ενέργεια, τώρα θες 7 χιλιάρικα. Βλέπεις πώς ο “κύριος Χωριάτικος” έχει σχεδόν καταφέρει να σε κλείσει. Παίρνεις δωρεάν μαθήματα φοροδιαφυγής, σού εξηγούν τα ρεπορτάζ πώς στήνονται οι εταιρείες φαντάσματα, οι τριγωνικές συναλλαγές, πώς στην Ελλάδα του Κυριάκου Μητσοτάκη μπορείς να κυκλοφορείς με Lamborghini και να παίρνεις επίδομα ανεργίας.
Αχ, αυτή η “μαργαρίτα”…
Έχεις μία συνοικιακή πιτσαρία. Δουλεύεις εκεί εσύ, ο άντρας σου, τα παιδιά σου. Ενώ η επιχείρηση είναι οικογενειακή, ενώ δεν ξανοιχτήκατε ποτέ, ενώ κυκλοφορείτε ακόμη με μία Corola του ‘96, απορούσατε τόσα χρόνια πως η pizza fan πουλάει τη Μαργαρίτα 5 ευρώ. Και ξαφνικά: να τα κεράσματα, να τα πειραγμένα λογισμικά, να οι διευκολύνσεις από εφοριακούς. Δουλεύεις τρεις δουλειές για να πληρώνεις τα φροντιστήρια της μικρής. Όμως, πέρασε στα Γιάννενα και δεν έχεις λεφτά να τη στείλεις. Και ξαφνικά μαθαίνεις ότι οι γονείς του παιδιού δίπλα, που πήρε την αντίστοιχη θέση στην Αθήνα με μόρια λόγω πρωταθλητισμού, είχαν προσβάσεις σε στημένους σχολικούς αγώνες.
Στη χώρα όπου όλα επιτρέπονται
Και τότε, αναπόφευκτα γεννώνται δεύτερες σκέψεις: μήπως στην Ελλάδα με το σταυρό στο χέρι δεν πας πουθενά; Μήπως πρέπει και εγώ να σταματήσω να κόβω αποδείξεις; Μήπως πρέπει και εγώ να βρω ένα δόντι σε μια εφορία, έναν καπάτσο λογιστή να μου ανοίξει μία οφσόρ, έναν καπάτσο ηλεκτρολόγο για ρευματοκλοπή;
Και το πράγμα γίνεται ακόμη χειρότερο όταν περνάμε στα ρεπορτάζ για την ΜΚΟ παιδική χαρά. Εκεί που τα χρήματα για παιδάκια που πάλευαν με καρκίνο μετατρέπονταν σε σουίτες, σε ακριβά ερωτικά δώρα, σε μυρωδάτα Κοχίμπα και πανάκριβα καπνιστά ουίσκι. Και που έπρεπε να περάσουν και πολλά χρόνια για να το πάρουν χαμπάρι οι αρχές, γιατί βλέπετε, σε αυτή τη χώρα, αν μία ΜΚΟ έχει το σταυρό και τη σημαία, είναι στο απυρόβλητο. Μόνο αυτές που βοηθάνε τους μετανάστες της ξεψαχνίζουν τρεις φορές τη βδομάδα.
Μαζί με τα χλωρά…
Στο θέμα μας όμως. Βλέπεις τα Κοχίμπα, τις τσάντες Ermes και όλα τα υπόλοιπα στοιχεία του βλαχομπαρόκ νεοπλουτισμού και νάτες πάλι οι δεύτερες σκέψεις: Μήπως είναι όλοι ίδιοι; Μήπως να μην βοηθάμε γιατί δεν ξέρουμε πού θα καταλήξουν τα λεφτά μας;
Εύλογοι οι προβληματισμοί μην είμαστε τα κορόιδα της υπόθεσης -ειδικά μέσα μέσα σ’ αυτήν την ατμόσφαιρα καθολικής παρακμής, ειδικά σ’ αυτή τη χώρα που φαίνεται πως όλα επιτρέπονται. Τότε είναι όμως, στην επίσκεψη αυτών των δεύτερων σκέψεων, που πρέπει να αντισταθούμε. Αν αρχίσουμε όλοι και όλες να λαδώνουμε, να φοροδιαφεύγουμε, να εξαπατάμε, δεν θα μείνει τίποτα όρθιο. Κι αν σταματήσουμε να ‘μαστε άνθρωποι, μαζί με τα ξερά θα καούν και τα χλωρά. Δε θα στερηθούν μόνο οι Φιρινίδηδες αυτού του κόσμου τα Κοχίμπα και τα ταξίδια τους, θα στερηθούν καρκινοπαθή παιδάκια τις θεραπείες που θα τους σώσουν τη ζωή. Αυτό, λοιπόν, είναι το στοίχημα σ’ αυτή την εποχή της γενικευμένης σήψης. Να βρομούν όλα γύρω μας κι εμείς να επιμένουμε και να παραμένουμε άνθρωποι.
Αυτά για σήμερα εισαγωγικώς, σήμερα Τρίτη, 3 Νοεμβρίου του 2026.
ΤΙΤΛΟΣ: ΝΑ ΜΗ ΧΑΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΑ ΜΑΣ, ΠΑΡΑ ΤΗ ΓΕΝΙΚΕΥΜΕΝΗ ΣΗΨΗ
