Η εκλογή του Κρις Πάππας στη Γερουσία των ΗΠΑ έχει ιδιαίτερη σημασία για την ελληνική ομογένεια. Ο απόγονος Ελλήνων μεταναστών εξασφάλισε μια θέση στο ανώτερο νομοθετικό σώμα της χώρας.
Πίσω, όμως, από την καταγωγή και την εκλογική επιτυχία του βρίσκεται μια λιγότερο γνωστή πλευρά, που αφορά τις πολιτικές του θέσεις και τις αντιφάσεις τους. Τι είδους πολιτικός είναι ο νέος γερουσιαστής και ποιες επιλογές έχουν διαμορφώσει τη διαδρομή του;
Ο 46χρονος Δημοκρατικός κέρδισε στις εκλογές της 3ης Νοεμβρίου τον Ρεπουμπλικανό Τζον Σουνούνου στο Νιου Χάμσαϊρ, διατηρώντας για το κόμμα του την έδρα της Τζιν Σαχίν.
Η νίκη του δεν ήταν αυτονόητη. Ο Σουνούνου είχε διατελέσει γερουσιαστής, προερχόταν από γνωστή πολιτική οικογένεια και είχε την υποστήριξη του Τραμπ, παρότι προσπάθησε να πάρει αποστάσεις από ορισμένες επιλογές του.
Η αντιπαράθεση κρίθηκε σε μεγάλο βαθμό έξω από τα στενά όρια της πολιτείας. Ο Πάππας επιτέθηκε στους δασμούς της κυβέρνησης, στις περικοπές της υγειονομικής κάλυψης και στον πόλεμο με το Ιράν, συνδέοντάς τα με την οικονομική πίεση που δέχονται τα νοικοκυριά.
Σύμφωνα με την έρευνα ψηφοφόρων του Associated Press, η δημοκρατία και η διαφθορά στην Ουάσινγκτον βάρυναν ιδιαίτερα για όσους τον επέλεξαν.
Ένας πολιτικός του κομματικού κέντρου
Πίσω από το γνώριμο ελληνικό επώνυμο βρίσκεται ένας πολιτικός με μακρά διαδρομή στους θεσμούς.
Γεννημένος στο Μάντσεστερ, με σπουδές στο Χάρβαρντ, ξεκίνησε από την πολιτειακή Βουλή, πέρασε από το Εκτελεστικό Συμβούλιο του Νιου Χάμσαϊρ και το 2018 εξελέγη στην ομοσπονδιακή Βουλή των Αντιπροσώπων.
Το οικογενειακό εστιατόριο Puritan Backroom λειτουργεί από το 1917, αλλά η πολιτική του σταδιοδρομία μετρά ήδη περισσότερα από είκοσι χρόνια.
Η εκλογή του έχει και ιστορική σημασία, καθώς γίνεται ο πρώτος ανοιχτά ομοφυλόφιλος άνδρας που εκλέγεται στην αμερικανική Γερουσία. Ωστόσο, η πρωτιά αυτή δεν πρέπει να συγχέεται με την πολιτική του τοποθέτηση. Ο Πάππας δεν ανήκει στην προοδευτική πτέρυγα των Δημοκρατικών, αλλά κινείται περισσότερο στον μετριοπαθή χώρο του κόμματος.
Μετέχει στη διακομματική ομάδα Problem Solvers Caucus και έχει διαφοροποιηθεί από την πλειονότητα των Δημοκρατικών σε κρίσιμες ψηφοφορίες.
Τον Ιανουάριο του 2025 υπερψήφισε τον νόμο Laken Riley, που προβλέπει υποχρεωτική κράτηση συγκεκριμένων κατηγοριών μεταναστών χωρίς νόμιμο καθεστώς, ακόμη και μετά από σύλληψη για ορισμένα αδικήματα, χωρίς να απαιτείται προηγούμενη καταδίκη.
Η ψήφος αυτή έχει σημασία, καθώς ο ίδιος επικρίνει τις πρακτικές της κυβέρνησης Τραμπ στο μεταναστευτικό και επικαλείται συχνά την οικογενειακή του ιστορία.
Η αντίθεσή του στις επιχειρήσεις της ICE, επομένως, δεν σημαίνει ότι απορρίπτει συνολικά την αυστηρή εφαρμογή των μεταναστευτικών νόμων.
Οι δεσμοί με το Ισραήλ και οι εσωκομματικές τριβές
Υπάρχει και μια λιγότερο προβεβλημένη πλευρά: η χρηματοδότηση.
Ο Πάππας ζητά μεγαλύτερη διαφάνεια στο πολιτικό χρήμα και υποστηρίζει τη νομοθεσία DISCLOSE Act. Δηλώνει ότι δεν δέχεται χρήματα από εταιρικές πολιτικές επιτροπές.
Παράλληλα, σύμφωνα με το New Hampshire Bulletin, έχει δεχτεί στη διάρκεια της καριέρας του περισσότερα από 600.000 δολάρια σε άμεσες και διαμεσολαβημένες εισφορές μέσω της φιλοϊσραηλινής AIPAC.
Η χρηματοδότηση αυτή έχει προκαλέσει επικρίσεις στο εσωτερικό των Δημοκρατικών, καθώς ο Πάππας έχει στηρίξει διαχρονικά την αμερικανική στρατιωτική βοήθεια προς το Ισραήλ.
Τον Ιούλιο του 2026, όταν 103 Δημοκρατικοί ψήφισαν υπέρ της διακοπής στρατιωτικής βοήθειας ύψους 3,3 δισ. δολαρίων, εκείνος επέλεξε το «παρών». Υποστήριξε ότι η πρόταση θα μπορούσε να περιορίσει και προγράμματα βοήθειας προς τους Παλαιστινίους. Παρότι έχει ασκήσει κριτική στην κυβέρνηση Νετανιάχου, δεν συντάχθηκε με όσους ζήτησαν τη διακοπή της συγκεκριμένης χρηματοδότησης.
Τι σημαίνει για Ελλάδα και Κύπρο
Ο Πάππας έχει συγκεκριμένες παρεμβάσεις στην Ανατολική Μεσόγειο. Ως συμπρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας ελληνικών θεμάτων αντιτάχθηκε στην επιστροφή της Τουρκίας στο πρόγραμμα F-35 όσο διατηρεί τους ρωσικούς S-400. Τον Μάρτιο του 2026 επέκρινε επίσης την ανάπτυξη τουρκικών F-16 στα κατεχόμενα της Κύπρου.
Αυτές οι κινήσεις έχουν σημασία για την Αθήνα και τη Λευκωσία. Δεν συνιστούν, ωστόσο, εγγύηση ότι ένας Αμερικανός γερουσιαστής θα ταυτίζεται σε κάθε ζήτημα με τις ελληνικές θέσεις.
Ο Πάππας αναλαμβάνει πλέον έναν σημαντικότερο θεσμικό ρόλο, αλλά παραμένει ένας μετριοπαθής Δημοκρατικός, με συγκεκριμένες πολιτικές συμμαχίες και επιλογές που δεν ταυτίζονται πάντα με τις θέσεις της προοδευτικής πτέρυγας.
Για την αποτίμηση της θητείας του, επομένως, δεν αρκούν ούτε η ελληνική καταγωγή ούτε ο συμβολισμός της εκλογής του. Αυτό που θα μετρήσει είναι οι νόμοι που θα στηρίξει και οι αποφάσεις που θα πάρει όταν η πολιτική ρητορική συγκρουστεί με την πράξη.
