Για χρόνια εργάζονταν στο Ιπποκράτειο Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης. Στις διοικητικές υπηρεσίες, στα τεχνικά τμήματα, στις θέσεις χωρίς τις οποίες κανένα νοσοκομείο δεν μπορεί να λειτουργήσει. Κάποιοι συνεχίζουν να εργάζονται εκεί. Άλλοι έχουν πλέον συνταξιοδοτηθεί.
Σήμερα, περίπου 140 από αυτούς καλούνται να δώσουν εξηγήσεις στη Δικαιοσύνη ως ύποπτοι για ενδεχόμενη απάτη σε βάρος του νοσοκομείου και υφαρπαγή ψευδούς βεβαίωσης.
Δεν πρόκειται για υπόθεση υπεξαίρεσης υγειονομικού υλικού ή κάποιας αδιαφανούς δημόσιας σύμβασης. Η υπόθεση ξεκίνησε από μια δικαστική διεκδίκηση επιδόματος και συνεχίστηκε με διαφωνία για την καταβολή τόκων.
Η διοίκηση του νοσοκομείου αποφάσισε να απαντήσει με μήνυση.
Έτσι, ένα δημόσιο ίδρυμα που στηρίζεται καθημερινά στην εργασία εκατοντάδων ανθρώπων βρίσκεται να στρέφεται ποινικά εναντίον περίπου 140 δικών του εργαζομένων και συνταξιούχων.
Και η υπόθεση αυτή λέει πολλά για τον τρόπο με τον οποίο το κράτος αντιλαμβάνεται τις υποχρεώσεις του απέναντι σε όσους το υπηρετούν.
Δεκαεπτά χρόνια για ένα επίδομα
Η ιστορία ξεκινά το 2009. Εργαζόμενοι των τεχνικών και διοικητικών υπηρεσιών του Ιπποκράτειου προσέφυγαν τότε στη Δικαιοσύνη διεκδικώντας την καταβολή επιδόματος. Η δικαστική τους διεκδίκηση έγινε δεκτή.
Το 2021, έπειτα από συμβουλή των δικηγόρων τους, επανήλθαν ζητώντας την καταβολή τόκων. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ της Εφημερίδας των Συντακτών, η αρχική δικαστική απόφαση ήταν υπέρ τους και αντιστοιχούσε περίπου σε 1.000 ευρώ ανά εργαζόμενο.
Η διοίκηση του νοσοκομείου αμφισβήτησε την απόφαση και δικαιώθηκε σε επόμενο στάδιο. Η διαφορά οδηγήθηκε σε νέα δικαστική κρίση.
Μέχρι εδώ έχουμε μια μισθολογική αντιδικία. Δύο πλευρές διαφωνούν για το εάν οφείλονται συγκεκριμένα ποσά. Υπάρχουν δικαστικές αποφάσεις, ένδικα μέσα και οι προβλεπόμενες διαδικασίες.
Στη συνέχεια, όμως, η υπόθεση πέρασε και στο ποινικό πεδίο. Σύμφωνα με την ανακοίνωση της «Αγωνιστικής Πρωτοβουλίας για την Ανατροπή», ο διοικητής του νοσοκομείου, Νικόλαος Αντωνάκης, υπέβαλε μήνυση σε βάρος νυν και πρώην εργαζομένων. Στη μήνυση, όπως αναφέρει η συνδικαλιστική παράταξη, γίνεται λόγος για ζημία που υπερβαίνει τις 120.000 ευρώ.
Οι εργαζόμενοι καλούνται πλέον να παράσχουν εξηγήσεις ως ύποπτοι στο πλαίσιο προκαταρκτικής εξέτασης.
Αυτό δεν σημαίνει ότι έχει ασκηθεί ποινική δίωξη ή ότι έχει αποδειχθεί οποιαδήποτε αξιόποινη πράξη. Σημαίνει, όμως, ότι άνθρωποι οι οποίοι προσέφυγαν στα δικαστήρια για μισθολογικές αξιώσεις βρίσκονται αντιμέτωποι και με το ενδεχόμενο ποινικής εμπλοκής.
Για περίπου χίλια ευρώ ανά εργαζόμενο, μια διαφορά που θα μπορούσε να κριθεί στο πεδίο της εργατικής και αστικής δικαιοσύνης απέκτησε πολύ βαρύτερες διαστάσεις.
Το Δημόσιο θυμήθηκε να προστατεύσει το χρήμα του
Μια διοίκηση δημόσιου νοσοκομείου έχει υποχρέωση να προστατεύει τα οικονομικά συμφέροντα του ιδρύματος. Εάν διαθέτει στοιχεία για πιθανή τέλεση αδικήματος, οφείλει να τα αξιολογεί και να ενεργεί σύμφωνα με τον νόμο.
Το κρίσιμο ερώτημα είναι ποια συγκεκριμένη συμπεριφορά θεωρείται εδώ ενδεχομένως αξιόποινη.
Δεν αρκεί να υπάρχει μια δικαστική απόφαση που ανατρέπει προηγούμενη κρίση για την καταβολή χρημάτων. Η απώλεια μιας δίκης δεν μετατρέπει αυτομάτως τον διάδικο που είχε δικαιωθεί προηγουμένως σε απατεώνα.
Για την ποινική αξιολόγηση απαιτούνται συγκεκριμένα πραγματικά περιστατικά και αποδεικτικά στοιχεία, όχι απλώς διαφωνία ως προς την ορθότητα μιας οικονομικής αξίωσης.
Γι’ αυτό και η διοίκηση οφείλει να εξηγήσει δημόσια τι ακριβώς την οδήγησε στην επιλογή της μήνυσης.
Ποια ενέργεια αποδίδεται στους εργαζομένους; Ποιο έγγραφο φέρεται να περιέχει ψευδή βεβαίωση; Πώς προσδιορίζεται η ενδεχόμενη ζημία; Και γιατί κρίθηκε αναγκαία η ποινική οδός ενώ η μισθολογική διαφορά εξακολουθεί να αποτελεί αντικείμενο δικαστικής αντιδικίας;
Μέχρι στιγμής, στο δημοσιευμένο ρεπορτάζ δεν περιλαμβάνεται αναλυτική απάντηση της διοίκησης σε αυτά τα ερωτήματα.
Η έλλειψη αυτή έχει σημασία. Διότι η μήνυση δεν είναι απλώς μια διοικητική επιλογή χωρίς συνέπειες. Είναι μια διαδικασία που επιβαρύνει οικονομικά και ψυχολογικά ανθρώπους, ορισμένοι από τους οποίους έχουν πλέον ολοκληρώσει τον εργασιακό τους βίο.
Προσωπικό λείπει, καχυποψία περισσεύει
Η υπόθεση εξελίσσεται σε ένα νοσοκομείο με ήδη σοβαρά προβλήματα στελέχωσης.
Σύμφωνα με στοιχεία της ΠΟΕΔΗΝ, που δημοσιοποιήθηκαν τον Σεπτέμβριο του 2026, στο Ιπποκράτειο καταγράφονταν 439 κενές οργανικές θέσεις σε σύνολο 1.722. Από αυτές, οι 214 αφορούσαν τη νοσηλευτική υπηρεσία και οι 41 το διοικητικό προσωπικό.
Η ίδια ομοσπονδία περιέγραφε περιορισμένη λειτουργία κλινών ΜΕΘ λόγω έλλειψης προσωπικού και μεγάλη επιβάρυνση στις εφημερίες.
Πρόκειται για στοιχεία συνδικαλιστικού φορέα, όχι για ανεξάρτητο πόρισμα σχετικά με τη σημερινή στελέχωση. Αποτυπώνουν, ωστόσο, το πλαίσιο μέσα στο οποίο εκτυλίσσεται η αντιδικία.
Ένα νοσοκομείο με τόσες καταγεγραμμένες ελλείψεις χρειάζεται προσωπικό, εμπιστοσύνη και εργασιακή σταθερότητα. Αντί γι’ αυτό, δεκάδες εργαζόμενοι και συνταξιούχοι βρίσκονται να αναζητούν δικηγόρους για μια υπόθεση που ξεκίνησε από μισθολογική διεκδίκηση.
Η «Αγωνιστική Πρωτοβουλία για την Ανατροπή» καταγγέλλει ότι η επιλογή της διοίκησης λειτουργεί εκφοβιστικά και ζητά την ανάκληση της μήνυσης. Ο γιατρός και επικεφαλής της παράταξης, Γιάννης Κούτρας, συνδέει την υπόθεση με τη συνολικότερη υποβάθμιση της δημόσιας υγείας και τη συρρίκνωση των εργασιακών δικαιωμάτων.
Αυτή είναι η θέση της παράταξης. Το ευρύτερο ερώτημα, ωστόσο, δεν αφορά μόνο τη δική της καταγγελία.
Αφορά το μήνυμα που εκπέμπεται σε κάθε δημόσιο υπάλληλο όταν μια δικαστική διεκδίκηση μπορεί να εξελιχθεί, υπό συγκεκριμένες συνθήκες, σε ποινική περιπέτεια.
Η πολιτική ευθύνη δεν παραπέμπεται στο αρχείο
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη και το υπουργείο Υγείας μιλούν διαρκώς για εκσυγχρονισμό, αποτελεσματικότητα και καλύτερη λειτουργία των δημόσιων νοσοκομείων.
Η μεταχείριση του προσωπικού, όμως, δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως δευτερεύον ζήτημα απέναντι στους δείκτες απόδοσης και στις οικονομικές εκκρεμότητες.
Το Ιπποκράτειο δεν είναι μια ιδιωτική επιχείρηση που βρίσκεται σε διαμάχη με πρώην συνεργάτες της. Είναι δημόσιο νοσοκομείο, ενταγμένο σε ένα σύστημα του οποίου την πολιτική ευθύνη έχει η κυβέρνηση.
Αυτό δεν σημαίνει ότι ο υπουργός Υγείας υπέβαλε τη μήνυση ή ότι έχει αποδειχθεί κυβερνητική παρέμβαση στην υπόθεση. Σημαίνει ότι το υπουργείο δεν μπορεί να αδιαφορεί για τις συνέπειες μιας τέτοιας επιλογής της διοίκησης.
Οφείλει να ζητήσει εξηγήσεις, να διασφαλίσει τη διαφάνεια και να ξεκαθαρίσει ποια στάση θεωρεί θεμιτή απέναντι στις δικαστικές διεκδικήσεις εργαζομένων του ΕΣΥ.
Και υπάρχει ακόμη ένα ζήτημα που δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητο: το Σωματείο Εργαζομένων, σύμφωνα με το δημοσίευμα της Εφ.Συν., δεν είχε μέχρι τότε τοποθετηθεί δημόσια για τη μήνυση.
Οι εργαζόμενοι δεν πρέπει να μένουν μόνοι απέναντι σε μια τέτοια διαδικασία. Ούτε χρειάζεται να αποδειχθεί εκ των προτέρων ότι έχουν δίκιο σε κάθε οικονομική τους αξίωση για να υπερασπιστεί κανείς το δικαίωμά τους σε δίκαιη μεταχείριση.
Το Δημόσιο έχει κάθε δικαίωμα να ελέγχει πού πηγαίνουν τα χρήματά του. Έχει, όμως, και την υποχρέωση να χρησιμοποιεί την εξουσία του με αναλογικότητα, τεκμηρίωση και σεβασμό απέναντι στους πολίτες.
Η περίπτωση του Ιπποκράτειου δεν θα κριθεί από το πόσο αυστηρή υπήρξε η διοίκηση απέναντι σε 140 εργαζομένους. Θα κριθεί από το αν μπορεί να αποδείξει ότι η ποινική εμπλοκή τους στηρίζεται σε πραγματικά στοιχεία και όχι απλώς σε μια οικονομική διαφορά που δεν τελείωσε όπως θα ήθελε το νοσοκομείο.
Γιατί ένα κράτος που απαιτεί από τους εργαζομένους του να υπηρετούν το δημόσιο συμφέρον οφείλει, πρώτα απ’ όλα, να μην αντιμετωπίζει τη διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους ως απειλή.




