EDITO

Δαφνί: Όταν οι καταγγελίες για την ασφάλεια συναντούν τον κυβερνητικό εκφοβισμό

Γραφιστική σύνθεση με τον Άδωνι Γεωργιάδη, υγειονομικούς μπροστά σε ψυχιατρικό νοσοκομείο, φακέλους εγγράφων και πυρκαγιά σε λόφο στο βάθος.

Επτά υγειονομικοί καλούνται να δώσουν εξηγήσεις μετά την αντιπαράθεση με τον υπουργό Υγείας. Οι καταγγελίες για πυρασφάλεια και υποστελέχωση στο Δαφνί φέρνουν στο προσκήνιο το ουσιαστικό ερώτημα: ποιος λογοδοτεί για τους ασθενείς;

Μια πυρκαγιά πλησιάζει ένα ψυχιατρικό νοσοκομείο με εκατοντάδες ασθενείς. Οι εργαζόμενοι καταγγέλλουν ότι υπάρχει μόλις ένας τραυματιοφορέας για ολόκληρη τη δομή και δύο νοσηλευτές ανά κλινική 31 ασθενών. Συνάδελφοί τους επιστρέφουν εθελοντικά από ρεπό και άδειες, για να βοηθήσουν εφόσον χρειαστεί εκκένωση. Και λίγες εβδομάδες αργότερα, επτά υγειονομικοί καλούνται να δώσουν εξηγήσεις στο πλαίσιο Ένορκης Διοικητικής Εξέτασης.

Δεν πρόκειται για υποθετικό σενάριο. Είναι όσα εκτυλίχθηκαν στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Αττικής, στο Δαφνί, μετά την πυρκαγιά της 31ης Ιουλίου 2026 στο Ποικίλο Όρος.

Η κυβέρνηση προχώρησε στην ενεργοποίηση των πρωτοκόλλων έκτακτης ανάγκης και 14 ασθενείς με αναπνευστικά προβλήματα μεταφέρθηκαν στο «Αττικόν». Η φωτιά περιορίστηκε, ο άμεσος κίνδυνος πέρασε. Όσα καταγγέλθηκαν, όμως, για την κατάσταση του νοσοκομείου δεν έσβησαν μαζί της.

Η ασφάλεια που στηριζόταν στο φιλότιμο

Σύμφωνα με τον Ενιαίο Σύλλογο Εργαζομένων του πρώην ΨΝΑ, οι ελλείψεις στην τεχνική υπηρεσία ξεπερνούσαν το 50%, δεν υπήρχαν πυροσβεστικοί κρουνοί και η παρουσία ξερών χόρτων και άκοπων δέντρων επιβάρυνε τους κινδύνους πυρκαγιάς.

Πρόκειται για συγκεκριμένες καταγγελίες που απαιτούν επίσημο τεχνικό έλεγχο, όχι για ευρήματα ανεξάρτητης πραγματογνωμοσύνης. Είναι, όμως, πολύ σοβαρές για να αντιμετωπίζονται με εκφοβισμό και πειθαρχικές διαδικασίες αντί για ουσιαστική διερεύνηση. Όταν διακυβεύεται η ασφάλεια ασθενών και εργαζομένων, η απάντηση της πολιτείας οφείλει να είναι η λογοδοσία, όχι η προσπάθεια αποθάρρυνσης όσων καταγγέλλουν τους κινδύνους.

Οι εργαζόμενοι περιέγραψαν επίσης την αγωνία για την πιθανή εκκένωση εννέα κλινικών, με ασθενείς που σε αρκετές περιπτώσεις χρειάζονται συνεχή επίβλεψη, βοήθεια και εξειδικευμένο προσωπικό.

Σε ένα ψυχιατρικό νοσοκομείο, η εκκένωση δεν είναι απλώς να ανοίξουν οι πόρτες και να βγουν οι άνθρωποι έξω. Κάποιοι ασθενείς μπορεί να δυσκολεύονται να κατανοήσουν τι συμβαίνει, άλλοι να χρειάζονται υποστήριξη για να μετακινηθούν με ασφάλεια. Η προστασία τους δεν μπορεί να εξαρτάται από το πόσοι εργαζόμενοι θα καταφέρουν να επιστρέψουν εσπευσμένα από το σπίτι τους.

Το φιλότιμο των υγειονομικών μπορεί να αποτρέψει μια κρίση. Δεν μπορεί να αποτελεί το σχέδιο αντιμετώπισής της.

Από τις καταγγελίες στην ΕΔΕ

Κατά την επίσκεψη του Άδωνι Γεωργιάδη στο νοσοκομείο, εκδηλώθηκε έντονη αντιπαράθεση με εργαζομένους που διαμαρτύρονταν για την κατάσταση της δομής.

Ο υπουργός υποστήριξε ότι δέχθηκε εξυβρίσεις και λεκτικό προπηλακισμό, χαρακτηρίζοντας τη συμπεριφορά πειθαρχικό παράπτωμα. Την επόμενη ημέρα ανακοίνωσε ότι είχε δώσει εντολή να κινηθούν οι προβλεπόμενες διαδικασίες.

Οι εργαζόμενοι αρνούνται ότι οι δημόσιες καταγγελίες τους συνιστούν πειθαρχικό παράπτωμα και αντιμετωπίζουν την ΕΔΕ ως προσπάθεια εκφοβισμού.

Η διαδικασία αφορά πέντε μέλη του διοικητικού συμβουλίου του συλλόγου και δύο ακόμη υγειονομικούς. Στις 12 Οκτωβρίου πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση συμπαράστασης έξω από το νοσοκομείο «Μεταξά», ενώ την αντίθεσή τους στη διαδικασία εξέφρασαν η ΕΙΝΑΠ και η ΑΔΕΔΥ.

Η ΕΔΕ δεν αποτελεί από μόνη της καταδίκη ή επιβολή ποινής. Ούτε η ύπαρξη συνδικαλιστικής ιδιότητας αποκλείει τον έλεγχο μιας συγκεκριμένης συμπεριφοράς.

Η αντίφαση είναι προκλητική. Για την αντιπαράθεση με τον υπουργό, ο διοικητικός μηχανισμός κινητοποιήθηκε χωρίς καθυστέρηση. Για τις καταγγελίες περί ελλείψεων προσωπικού και σοβαρών προβλημάτων πυρασφάλειας, όμως, πού είναι η αντίστοιχη αποφασιστικότητα; Πού είναι τα δημόσια πορίσματα, οι συγκεκριμένες απαντήσεις και οι ευθύνες για όσα οι εργαζόμενοι περιγράφουν;

Δεν μπορεί η ενόχληση ενός υπουργού να αντιμετωπίζεται με μεγαλύτερη σπουδή από τους πιθανούς κινδύνους για εκατοντάδες ασθενείς. Αν η διοίκηση διαθέτει τόσο γρήγορα αντανακλαστικά για να ελέγξει τους διαμαρτυρόμενους, οφείλει να επιδείξει τουλάχιστον την ίδια ταχύτητα και για όσα καταγγέλλουν.

Ποιος λογοδοτεί για τους ασθενείς;

Η υπόθεση του Δαφνίου φέρνει στην επιφάνεια ένα πρόβλημα που ξεπερνά το συγκεκριμένο νοσοκομείο.

Στο δημόσιο σύστημα υγείας, οι εργαζόμενοι καλούνται συχνά να καλύψουν με προσωπική υπερπροσπάθεια κενά στη στελέχωση και στην οργάνωση. Όταν όμως αυτή η υπερπροσπάθεια θεωρείται δεδομένη, η εξαίρεση κινδυνεύει να γίνει κανόνας.

Η ευθύνη της πολιτείας δεν τελειώνει όταν αντιμετωπιστεί μια πυρκαγιά. Περιλαμβάνει την πρόληψη, την επάρκεια προσωπικού, την πυρασφάλεια και την προστασία των ανθρώπων που δεν έχουν τη δυνατότητα να διεκδικήσουν οι ίδιοι ασφαλείς συνθήκες νοσηλείας.

Και γι’ αυτό η συζήτηση δεν μπορεί να εξαντλείται στο αν ένας υπουργός προσβλήθηκε από τις διαμαρτυρίες των εργαζομένων.

Η κυβέρνηση οφείλει να διασφαλίσει ότι οι καταγγελίες θα ελεγχθούν ουσιαστικά, ότι οι ασθενείς δεν θα βρεθούν ξανά εκτεθειμένοι σε ανάλογο κίνδυνο και ότι οι εργαζόμενοι θα μπορούν να αναδεικνύουν προβλήματα ασφάλειας χωρίς τον φόβο δυσανάλογων συνεπειών.

Γιατί το πιο ανησυχητικό στο Δαφνί δεν είναι ότι επτά εργαζόμενοι βρέθηκαν αντιμέτωποι με μια διοικητική διαδικασία. Είναι ότι οι καταγγελίες τους αφορούν την ασφάλεια εκατοντάδων ανθρώπων, για την οποία την τελική ευθύνη έχει το ίδιο το κράτος.

Και αυτή η ευθύνη δεν μπορεί να μεταφερθεί ούτε στους υγειονομικούς ούτε στο φιλότιμό τους.

Κοινοποίηση:

Εγγραφείτε στο Newsletter