Ως γνωστόν, κάθε φορά που αποκαλύπτεται μία υπόθεση διαφθοράς, η κυβέρνηση είτε επικαλείται τις “διαχρονικές παθογένειες”, είτε άλλα απίθανα επιχειρήματα για να την καλύψει: στον ΟΠΕΚΕΠΕ ήταν… όλοι ίδιοι και η κυβέρνηση ήταν εκείνη που είχε αποκαλύψει (!) το σκάνδαλο, στην υπόθεση Τσαβδαρίδη υπήρχε μόνο ηθικό θέμα αλλά όχι ζήτημα νομιμότητας επειδή… τα επιπρόσθετα μόρια δεν είχαν εν τέλει χρησιμοποιηθεί. Στην υπόθεση Λιάκου όλα καλά, αρκεί να σταματήσουν οι απευθείας αναθέσεις τώρα που είναι υπουργός, ενώ στην υπόθεση Μπεκίρη είναι το πιο φυσιολογικό πράγμα του κόσμου -κατά το Μαξίμου- να δηλώνει εθελοντής ο διευθυντής του γραφείου του πρωθυπουργού στη Βουλή, χωρίς ΦΕΚ και πτυχίο και την ίδια ώρα να “βουίζουν” οι δουλειές στο ευρύτερο Δημόσιο για μέλη της οικογένειάς του.
Το παράδειγμα Σάντσεθ
Στον αντίποδα, βεβαίως, υπάρχει και το παράδειγμα του Πέδρο Σάντσεθ, του Ισπανού πρωθυπουργού που εκλήθη χθες να σχολιάσει τις υποθέσεις διαφθοράς που έχουν προκύψει κατά καιρούς στους κόλπους των κυβερνήσεών του. “Μηδενική διαφθορά δεν υπάρχει, αλλά μηδενική ανοχή στη διαφθορά υπάρχει”, είπε ο Σάντσεθ, απολογούμενος για “λαθεμένες επιλογές συνεργατών”. Ούτε προσπάθησε να βγάλει τους Ισπανούς τρελούς, ούτε να κάνει το άσπρο-μαύρο. Παραδέχθηκε το λάθη του, επικαλούμενος, όμως, το ότι κάθε φορά που αυτά ανέκυπταν, ο ίδιος προσπαθούσε να τα διορθώσει και αναλάμβανε την πολιτική ευθύνη.
Με άλλα λόγια, για το ίδιο ζήτημα, έχουμε δύο διαφορετικούς τρόπους διαχείρισης. Όπως έλεγε παλιά και ο Κυριάκος Μητσοτάκης, “ευτυχώς που δεν είμαι σαν τον Σάντσεθ”.




