Γράφει ο Γιάννης Μυλόπουλος
Στην ιστορική τριμερή συνάντηση κορυφής στη Σενζέν της Κίνας, οι ηγέτες των ΗΠΑ, της Κίνας και της Ρωσίας συμφώνησαν για τον έλεγχο των πυρηνικών όπλων, για την αλλαγή του ΟΗΕ, χωρίς πάντως να εξειδικευτεί προς ποια κατεύθυνση θα γίνει η αλλαγή ερήμην της παγκόσμιας κοινότητας και ιδίως των τρίτων και αδύναμων οικονομικά χωρών που υποτίθεται ότι εκπροσωπεί ο Οργανισμός και για τον περιορισμό και τον έλεγχο του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου, προφανώς για να σταματήσει η δίωξη των Πούτιν και Νετανιάχου για τις φρικαλεότητες στον πόλεμο με την Ουκρανία και στην γενοκτονία της Παλαιστίνης, αντίστοιχα.
Και βέβαια εκείνο για το οποίο συμφώνησαν πανηγυρικά οι τρεις κυρίαρχοι του πλανήτη ήταν η αύξηση της παραγωγής και της προσφοράς πετρελαιοειδών.
Το περίφημο δόγμα Τραμπ “drill baby drill” που νομιμοποίησε τις εξορύξεις ορυκτών καυσίμων σε εποχή επελαύνουσας κλιματικής αλλαγής και ενώ η παγκόσμια επιστημονική κοινότητα έχει πολλαπλά κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου για την ανησυχητική υπερθέρμανση, νομιμοποιείται τώρα και σε παγκόσμια κλίμακα από τους τρεις ηγέτες.
Οι οποίοι με τον τρόπο αυτόν ξαναμοιράζουν τον πλανήτη, σύμφωνα πάντα με τα στενά και βραχυπρόθεσμα ενεργειακά τους συμφέροντα.
Με την έννοια αυτή η συνάντηση των τριών είναι ισοδύναμη με τη αντίστοιχη στη Γιάλτα, αμέσως μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μόνο που τώρα στη θέση της Βρετανίας στην παγκόσμια διάσκεψη βρίσκεται η ανερχόμενη Κίνα.
Η μοιρασιά αυτή τη φορά έχει ως γνώμονα την ενέργεια και τα ενεργειακά αποθέματα των τριών μεγάλων. Καθώς είναι γνωστό ότι και οι τρεις διαθέτουν μεγάλα αποθέματα ορυκτών καυσίμων. Όπως είναι γνωστό ότι οι ΗΠΑ εξάγουν υγροποιημένο αέριο, LNG, εξαναγκάζοντας τους συμμάχους τους να το προμηθεύονται. Και από την άλλη και η Ρωσία είναι πρωταγωνίστρια διεθνώς στα αποθέματα ορυκτών καυσίμων και στηρίζει την παγκόσμια επιρροή της στην ενεργειακή της υπεροπλία.
Αρχίζει να ξεκαθαρίζει, πλέον, μια νέα ισορροπία δυνάμεων. Σύμφωνα με την οποία η ενεργειακή αυτάρκεια των κρατών, ένα από τα ισχυρά πλεονεκτήματα της «πράσινης» μετάβασης, δεν συμφέρει τους τρεις μεγάλους.
Που ξαναμοιράζουν τον πλανήτη με βάση το πλεονέκτημα που τους παρέχει η περίσσεια των ορυκτών τους αποθεμάτων.
Αδιαφορώντας όχι μόνο για την υπερθέρμανση του πλανήτη, αλλά και για το εξ ίσου σοβαρό δεδομένο της σε ορατό χρόνο πλέον εξάντλησης των μη ανανεώσιμων ορυκτών ενεργειακών αποθεμάτων.
Οι τρεις ισχυρότεροι ηγέτες του πλανήτη, σε αυτό που ονομάστηκε «Διακήρυξη Αρχηγών Κρατών προς την Ειρήνη» συμφώνησαν για:
- Αύξηση της παραγωγής και της παγκόσμιας προμήθειας διυλισμένων πετρελαιοδειδών «προς όφελος όλων των εθνών», όπως εμφατικά τονίστηκε, καθώς και για
- Σταθερότητα ενεργειακών ροών σε μια συγκυρία όπου οι τιμές των καυσίμων έχουν εκτοξευθεί λόγω των πολεμικών συγκρούσεων στην Ουκρανία και το Ιράν
Η συμφωνία αυτή είναι ο επίσημος ενταφιασμός του μεγάλου στόχου των προηγούμενων δεκαετιών, που ήταν ο περιορισμός των θερμοκηπικών αερίων που θα επιτυγχάνονταν με την «πράσινη» μετάβαση.
Το γεγονός ότι ο όρος «κλιματική κρίση» ή ακόμη περισσότερο ο όρος «κλιματική αλλαγή», όπως και ο μέχρι πρότινος εμβληματικός στόχος της μείωσης των εκπομπών ρύπων και του περιορισμού της υπερθέρμανσης του πλανήτη κάτω του ορίου των 1,5 βαθμών Κελσίου δεν υπάρχει πουθενά, ούτε στις συζητήσεις, ούτε και στο επίσημο ανακοινωθέν της ιστορικής τριμερούς συνάντησης κορυφής, επιβεβαιώνει με τον πλέον επίσημο τρόπο ότι το κεφάλαιο αυτό λήγει οριστικά για την ανθρωπότητα.
Αν μάλιστα αυτή η εξέλιξη της δέσμευσης των τριών μεγάλων για ενίσχυση των ορυκτών καυσίμων, συνδυαστεί και με το γεγονός ότι και στη Διάσκεψη του ΟΗΕ για το Κλίμα (COP31) στην Αττάλεια της Τουρκίας, που συνέπεσε χρονικά, αφαιρέθηκε από το προσχέδιο της τελικής απόφασης κάθε ρητή αναφορά σε σταδιακή κατάργηση των ορυκτών καυσίμων, τότε η εικόνα μιας νέας εποχής απαλλαγμένης από τις τεκμηριωμένες επιστημονικές ανησυχίες για τις αλυσιδωτές συνέπειες της κλιματικής αλλαγής και της υπερθέρμανσης του πλανήτη, είναι πλέον ορατή.
Τα κέρδη των τριών πλουσιότερων και ισχυρότερων κρατών του κόσμου ως αποτέλεσμα της ενεργειακής τους υπεροχής σε ορυκτά καύσιμα τίθενται, πλέον, και επισήμως υπεράνω ακόμη και της προοπτικής της συνέχισης της ζωής στον πλανήτη.
Η ανησυχία για την υπερθέρμανση εξ αιτίας του φαινομένου του θερμοκηπίου, καθώς και για την εξαντλησιμότητα των μη ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, όπως τα ορυκτά καύσιμα, δεν φαίνεται να απασχολεί τους τρεις ηγέτες.
Έτσι κι αλλιώς η προχωρημένη ηλικία και των τριών θα τους απαλλάξει από το να γίνουν μάρτυρες των συνεπειών που θα έχει σε λίγες δεκαετίες η σημερινή κοντόφθαλμη, αλλά πάντως ιστορική τους απόφαση…
Ο Γιάννης Μυλόπουλος είναι καθηγητής, πρώην πρύτανης του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και επικεφαλής της παράταξης “ΑΛΛΑΓΗ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ Κ. ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ”.
*Οι απόψεις που εκφράζονται στα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν αποκλειστικά τους αρθρογράφους.




