BRAINFOOD

Η αιματοβαμμένη σημαία του Πολυτεχνείου και τα διαχρονικά πολιτικά παζάρια της ΠΑΣΠ ΑΣΟΕΕ

Ο Γιώργος Μπαϊράμογλου γράφει για τα διαχρονικά παζάρια της ΠΑΣΠ ΑΣΟΕΕ με την αιματοβαμμένη σημαία του Πολυτεχνείου και για το στοίχημα του Νίκου Ανδρουλάκη.

Ο Γιώργος Μπαϊράμογλου γράφει για τα διαχρονικά παζάρια της ΠΑΣΠ ΑΣΟΕΕ με την αιματοβαμμένη σημαία του Πολυτεχνείου και για το στοίχημα του Νίκου Ανδρουλάκη.

Και ξαφνικά, λίγες μόλις ημέρες μετά την επέτειο της 17ης Νοέμβρη, φουντώνουν τα σενάρια που θέλουν την ΠΑΣΠ ΑΣΟΕΕ να διαπραγματεύεται την ένταξή της στο ΠΑΣΟΚ, με αντάλλαγμα την αιματοβαμμένη σημαία του Πολυτεχνείου.

Κάποιες άλλες φωνές κάνουν λόγο για ένα «deal» που έχει ήδη κλειδώσει και υποστηρίζουν ότι είναι θέμα χρόνου η παράδοσή της. Υπάρχουν, μάλιστα, και εκείνοι που ισχυρίζονται ότι η σημαία έχει ήδη περάσει το κατώφλι των γραφείων του ΠΑΣΟΚ και πως το μελάνι της μεταγραφολογίας έχει στεγνώσει πριν καν ξεκινήσει επίσημα η συζήτηση.

Από την πλευρά του ΠΑΣΟΚ, το τοπίο παραμένει θολό. Αρχικά, υπήρξαν διαρροές γεμάτες μισόλογα και στη συνέχεια ακολούθησε ανακοίνωση, με την οποία το κόμμα υιοθετεί ουσιαστικά την επίσημη γραμμή της ΠΑΣΠ ΑΣΟΕΕ: ότι η σημαία δεν βρίσκεται σε κάποιο κομματικό γραφείο της Χαριλάου Τρικούπη, αλλά παραμένει στα χέρια της ΠΑΣΠ για λόγους φύλαξης. Με άλλα λόγια, υιοθετείται η πολιτική λογική σύμφωνα με την οποία η σημαία αποτελεί κτήμα της ΠΑΣΠ ΑΣΟΕΕ και όχι ένα ιστορικό σύμβολο που ανήκει στην ελληνική κοινωνία.

Φευ!

Η μόνη σαφής δημόσια αντίδραση ήρθε από τον Χάρη Δούκα, ο οποίος ξεκαθάρισε ότι η σημαία δεν μπορεί να αποτελεί αντικείμενο διαπραγμάτευσης και ότι πρέπει να επιστρέψει είτε στη Βουλή είτε στον ΣΦΕΑ. 

Σε ποιον ανήκει η σημαία;

Το ιστορικό σύμβολο της αιματοβαμμένης σημαίας του Πολυτεχνείου συνδέεται ιστορικά με την Εθνική Φοιτητική Ένωση Ελλάδας (ΕΦΕΕ). Μετά τη διάλυση της ΕΦΕΕ, τη σημαία ιδιοποιήθηκε με πρόσχημα τη μη ύπαρξη νέου Κεντρικού Συμβουλίου της ΕΦΕΕ, η ΠΑΣΠ και η Νεολαία ΠΑΣΟΚ.

Έκτοτε, κάθε χρόνο, στις πορείες μνήμης, η ΠΑΣΠ ΑΣΟΕΕ επιδίδεται σε ένα ιδιότυπο παιχνίδι κρυφτού και φυγάδευσης, έξω από το Πολυτεχνείο και καθ’ οδόν προς την αμερικανική πρεσβεία, προκειμένου να διατηρήσει στην κατοχή της την αιματοβαμμένη σημαία. Μια πρακτική που εγείρει σοβαρά ζητήματα για την ιδιοποίηση ενός ιστορικού συμβόλου, καθώς μετατρέπει την ιστορική μνήμη σε αντικείμενο παραταξιακής κατοχής και πολιτικής εκμετάλλευσης.

Βέβαια, το ζήτημα της θεσμικής φύλαξης της σημαίας είχε τεθεί ήδη από τον Νοέμβριο του 2008. Τότε, ο Γιάννης Ραγκούσης ως γραμματέας του ΠΑΣΟΚ, μέσω επίσημης επιστολής, είχε προτείνει η φύλαξη της σημαίας του Πολυτεχνείου να ανατεθεί σε έναν θεσμικό φορέα, όπως η Βουλή, το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο ή ο Σύνδεσμος Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων Αντιστασιακών (ΣΦΕΑ), ώστε να διασφαλιστεί ότι θα αποτελεί κοινό κτήμα όλων των Ελλήνων.

Η πρόταση, ωστόσο, δεν έγινε αποδεκτή από την ΠΑΣΠ, η οποία αρνήθηκε να παραδώσει τη σημαία, υποστηρίζοντας ότι αυτή ανήκει ιστορικά στην ΕΦΕΕ και ότι η ίδια έχει αναλάβει τη φύλαξή της μέχρι την ανασύσταση του Κεντρικού Συμβουλίου της. Με άλλα λόγια, η διαφωνία για το ποιος έχει την ευθύνη φύλαξης ενός από τα σημαντικότερα σύμβολα της αντιδικτατορικής αντίστασης δεν είναι σημερινή. Έχει τις ρίζες της σε μια αντιπαράθεση που διαρκεί σχεδόν δύο δεκαετίες.

Πολιτικά παζάρια και με τον Αλέξη Τσίπρα

Δεν είναι, όμως, η πρώτη φορά που η ΠΑΣΠ ΑΣΟΕΕ φέρεται να χρησιμοποιεί την αιματοβαμμένη σημαία ως διαπραγματευτικό χαρτί για το πολιτικό της μέλλον και την οργανωτική της επιβίωση.

Πριν από περίπου επτά χρόνια, όταν επιχειρούσε να ενταχθεί οργανωμένα στον ΣΥΡΙΖΑ, είχαν κυκλοφορήσει και τότε δημοσιεύματα που ήθελαν τους φοιτητοπατέρες της, κατά τα λοιπά, φοιτητικής οργάνωσης να διαπραγματεύονται την ένταξή τους μαζί με τη σημαία. Για να διαψευστούν εκείνα τα σενάρια, χρειάστηκε να υπάρξουν αντιδράσεις από ένα τμήμα του ΣΥΡΙΖΑ και, ειδικότερα, από τη νεολαιίστικη οργάνωσή του, καθώς η φημολογία είχε φτάσει μέχρι τα μέσα ενημέρωσης, με αναφορές ακόμη και σε ενδεχόμενη παράδοση της σημαίας στα χέρια του Αλέξη Τσίπρα.

Οι αντιδράσεις, ωστόσο, δεν περιορίστηκαν στον χώρο του ΣΥΡΙΖΑ, παρά το γεγονός ότι εντός του ΣΥΡΙΖΑ υπήρξαν δυνάμεις που δεν αναγνώρισαν ως πρόβλημα την κατοχή της σημαίας από την ίδια την ΠΑΣΠ, αναγνωρίζοντάς την μάλιστα ως επίσημη νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ.

Σε κάθε περίπτωση, υπήρξαν και στελέχη του ΠΑΣΟΚ που εξέφρασαν ανοιχτά την αντίθεσή τους σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Χαρακτηριστική ήταν η παρέμβαση του Κώστα Παπαδημητρίου, πρώην γραμματέα της ΠΑΣΠ και μέλους της Κεντρικής Επιτροπής του ΠΑΣΟΚ, ο οποίος έγραφε τότε χαρακτηριστικά:

«Πληροφορήθηκα ότι με την “ευγενική συνδρομή” καταγέλαστων γενίτσαρων που αρέσκονται να γλείφουν εκεί που αφόδευαν και πρωτοστατούν στη νεοσυριζαϊκή συμμορία, η αιματοβαμμένη σημαία του Πολυτεχνείου πρόκειται να καταλήξει στα γραφεία της Κουμουνδούρου».

Η μεταγραφική περίοδος δεν κλείνει ποτέ

Από το ΠΑΣΟΚ και την πολιτική απομάκρυνση τους λόγω διαγραφής, στον ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη Τσίπρα, στη συνέχεια στον ΣΥΡΙΖΑ της περιόδου Κασσελάκη και στο Κίνημα Δημοκρατίας, για να φτάσουμε ξανά στο ΠΑΣΟΚ. Για ορισμένους, φαίνεται πως η μεταγραφική περίοδος δεν κλείνει ποτέ.

Αυτή είναι μια διαδρομή που ο καθένας μπορεί να κρίνει και να αξιολογήσει πολιτικά. Δεν είναι, άλλωστε, οι μόνοι που μετακινούνται από κομματικό χώρο σε κομματικό χώρο. Ωστόσο, πρόκειται για μια περίπτωση που συνοδεύεται από διαδοχικές καταγγελίες σχετικά με τον ρόλο και τη λειτουργία της συγκεκριμένης ομαδοποίησης.

Σε κάθε περίπτωση, η ελληνική πολιτική σκηνή βρίθει από πολιτικές διαδρομές και μετακινήσεις προσώπων που αλλάζουν κομματική στέγη με εντυπωσιακή ευκολία, για να αναρωτιούνται στη συνέχεια γιατί ο κόσμος αποστρέφεται την πολιτική και απομακρύνεται από τη δημόσια ζωή.

Υπάρχει, όμως, κάτι που υπερβαίνει προσωπικούς εγωισμούς, παραταξιακές σκοπιμότητες και κομματικές μεταγραφές.

Η αιματοβαμμένη σημαία του Πολυτεχνείου εξακολουθεί να βρίσκεται στο επίκεντρο πολιτικών συζητήσεων, διαρροών και διαπραγματεύσεων, λες και πρόκειται για περιουσιακό στοιχείο κάποιας φοιτητικής παράταξης και όχι για ένα ιστορικό σύμβολο που υπερβαίνει κόμματα, παρατάξεις και πολιτικές σκοπιμότητες.

Η μνήμη δεν είναι ιδιοκτησία κανενός και τα ιστορικά σύμβολα δεν είναι απλώς κειμήλια του παρελθόντος ούτε διακοσμητικά στοιχεία μιας επετειακής τελετουργίας. Είναι φορείς συλλογικής μνήμης, συμπυκνώνουν τους αγώνες, τις θυσίες και τις διεκδικήσεις προηγούμενων γενεών και μεταφέρουν την ιστορική εμπειρία στο παρόν. 

Η αιματοβαμμένη σημαία του Πολυτεχνείου δεν αποτελεί λάφυρο μιας παράταξης, ούτε διαπραγματευτικό χαρτί για την πολιτική επιβίωση οποιασδήποτε ομάδας. Δεν μπορεί να μετατρέπεται σε σύμβολο κομματικής ιδιοκτησίας, ούτε να χρησιμοποιείται ως διαπιστευτήριο πολιτικής νομιμοποίησης. Ανήκει στην ιστορική μνήμη ενός ολόκληρου λαού 

Γιατί, τελικά, η μνήμη δεν κληρονομείται ως περιουσία, ούτε μεταβιβάζεται με πολιτικές συμφωνίες. Κατακτάται, διαφυλάσσεται και ανανεώνεται μέσα από τους κοινωνικούς αγώνες κάθε εποχής. Και κανείς δεν έχει το δικαίωμα να την ιδιοποιείται, επειδή απλώς κρατά στα χέρια του ένα κομμάτι της ιστορίας. 

Ας αναλάβει λοιπόν ο καθένας τις ευθύνες του. Λαμπρή ευκαιρία για τον κ. Ανδρουλάκη να αποδείξει οτι δεν είναι κομματάρχης και να στείλει τη σημαια στο ΣΦΕΑ, εκεί δηλαδή όπου πραγματικά ανήκει.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΠΑΪΡΑΜΟΓΛΟΥ

Οι απόψεις που εκφράζονται στα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν αποκλειστικά τους αρθρογράφους.

Κοινοποίηση:

Εγγραφείτε στο Newsletter