Τέσσερα ονόματα είναι αρκετά για να περιγράψουμε την κατάσταση στην κυβέρνηση μόνο το τελευταίο δεκαήμερο: Μπεκίρης, Τσαβδαρίδης, Λιάκος και Τσάφος. Για την καθεμία από τις υποθέσεις γνωρίζετε και γνωρίζουμε τα περισσότερα και δε χρειάζεται να γινόμαστε κουραστικοί.
Με αφορμή αυτά τα τέσσερα ονόματα και το πώς η μία σκανδαλώδης υπόθεση διαδέχεται την άλλη και όλες μαζί στρογγυλεύουν ολοένα και περισσότερο τις απαιτήσεις τήρησης της νομιμότητας αλλά και τα ηθικά κριτήρια στην άσκηση πολιτικής, τα κόμματα της αντιπολίτευσης αυτές τις μέρες μιλάνε για κανονικοποίηση της διαφθοράς.
Και, ανεξαρτήτως του εάν πρόκειται για διαφθορά σε όλες τις περιπτώσεις ή για άλλα νομικά και ηθικά επίμεμπτα πράγματα, ότι εδώ έχουμε μία κανονικοποίηση αυτού που κάποτε θα ήταν αρκετό για να πέσουν κυβερνήσεις, αυτό είναι μια αλήθεια. Σκεφτείτε λίγο σε παλαιότερες εποχές να είχε αποδειχθεί ότι ένας άνθρωπος που ως εκ της θέσεως του χειρίζεται ευαίσθητα κυβερνητικά και εθνικά δεδομένα, ως διευθυντής του γραφείου του πρωθυπουργού στη Βουλή, ήταν εθελοντής. Ότι ήταν εκεί χωρίς ΦΕΚ, απολάμβανε κρατική ασφάλεια και προνόμια, περνούσαν μπροστά απ’ τα μάτια του όλες αυτές οι απόρρητες πληροφορίες, επηρέαζε τις κυβερνητικές υποθέσεις αλλά δεν υπήρχε γι’ αυτό ούτε ΦΕΚ, ούτε διορισμός, ούτε πτυχίο και, φυσικά, ούτε λογοδοσία. Και ο δικηγορικός σύλλογος της Πάτρας ήδη ψάχνει τις απευθείας αναθέσεις σε συγγενείς του – σύμπτωση και αυτή…
Με τα μόρια στην πλάτη…
Φανταστείτε να μιλούσαμε πριν λίγα χρόνια για υφυπουργό ο οποίος αποδεικνυόταν ότι έχει στήσει εικονική συμμετοχή της θυγατέρας του σε πρωταθλήτρια ομάδα για να πάρει μόρια που δε δικαιούται – για την ακρίβεια, για να πάρει από κάποια άλλη αθλήτρια μόρια που δε δικαιούται. Θα μας έλεγαν πριν λίγα χρόνια ότι μπορεί να είναι κανονικά υποψήφιος; Θα έμενε στην κοινοβουλευτική ομάδα του κυβερνώντος κόμματος και θα αρκούμασταν απλώς στην παραίτησή του από το κυβερνητικό αξίωμα; Προφανώς όχι.
Ούτε το θέμα με τον διάδοχο του Τσαβδαρίδη στο υπουργείο θα έκλεινε τόσο απλά. Βλέπετε τις προηγούμενες ημέρες, αποκαλύφθηκαν απευθείας αναθέσεις και στην άλλη αδερφή του κυρίου Λιάκου και έχουμε και εισαγγελική παρέμβαση επ’ αυτού. Εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ στη μία, 256.000 € στην άλλη. Και όλα αυτά θεωρούνται συμπτώσεις. Θεωρούνται κάτι φυσιολογικό και πάντως όχι ηθικά επίμεμπτο.
Όπως φυσιολογικό θεωρείται και η εξήγηση που έδωσε ο υφυπουργός Ενέργειας ότι τα χρηματοδοτικά προϊόντα της εταιρείας την οποία αδειοδότησε για να κάνει γεωτρήσεις τα είχε πουλήσει πριν αναλάβει, λέει, υφυπουργός. Παρακάμπτοντας μία κρίσιμη λεπτομέρεια: ότι πριν αναλάβει ο υπουργός, ήταν σύμβουλος του πρωθυπουργού για θέματα ενέργειας. Άρα, αν όχι νομικά, σε κάθε περίπτωση ηθικά, ασυμβίβαστο υπήρχε και υπάρχει.
“Ψιλά γράμματα”
«Ψιλά γράμματα» θα πείτε. Μα αυτό είναι το πρόβλημα ότι για αυτές τις τέσσερις υποθέσεις, προβλήματα καραμπινάτα, προβλήματα που βγάζουν μάτι, προβλήματα που θα έφερναν τα πάνω κάτω σε μία κυβέρνηση έως πριν μερικά χρόνια, τώρα τα θεωρούμε ψιλά γράμματα.
Να είναι η πολιτική κυριαρχία της Νέας Δημοκρατίας στο πολιτικό σκηνικό; Να είναι ο μιθριδατισμός που έχουμε όλοι και όλες ανεπαισθήτως πάθει, βλέποντας τα σκάνδαλα να παρελαύνουν μπροστά στα μάτια μας;Να είναι ότι όταν μία κυβέρνηση τελειώνει την δεύτερη και ετοιμάζεται για την τρίτη τετραετία με τη βεβαιότητα ότι δεν υπάρχει αντίπαλος, μοιραία φτάνει στο σημείο να συμπεριφέρεται και να κάνει ό,τι θέλει και να μη δίνει λογαριασμό σε κανέναν;
Όπως και να ‘χει, τελικά σε όσες χώρες έχουν μπει όρια θητειών και στην εκτελεστική εξουσία μάλλον οι εκεί νομοθέτες ήξεραν τι έκαναν. Εδώ τέτοια όρια δεν έχουμε. Εδώ δηλαδή, ότι δεν έκανε ο συνταγματικός νομοθέτης, θα πρέπει να το κάνει σε οχτώ μήνες ο λαός.







