Γράφει ο Γιώργος Μελιγγώνης
Κάθε φορά που η κυβέρνηση Μητσοτάκη τα βρίσκει σκούρα στην εξωτερική πολιτική, εμφανίζεται στο δημόσιο διάλογο η μόνιμη επωδός : «στα θέματα εξωτερικής πολιτικής –«εθνικά» τα λένε αυτοί που εκφέρουν μονότονα αυτή την επωδό- δεν χωρά αντιπολίτευση». «Στα θέματα που αφορούν την πατρίδα πρέπει όλοι να είμαστε ενωμένοι». «Το εθνικό καθήκον είναι να υπάρχει μία μίνιμουμ συναίνεση».
Κοίτα ποιοι μιλάνε…
Το εύκολο στην υπόθεση αυτή θα ήταν να σκεφτεί κανείς ποιοι και ποιες τα λένε αυτά και να πάει παρακάτω με ένα κοροϊδευτικό γέλωτα. Γιατί αυτά τα λένε αυτοί που κατηγορούσαν τον προηγούμενο πρωθυπουργό ότι πούλησε την Μακεδονία για τις συντάξεις. Αυτά τα λένε αυτοί που δήλωναν ότι εμπιστεύονται περισσότερο τον Ερντογάν απ’ τον Τσίπρα. Αυτά τα λένε εκείνοι που κατηγορούν το Σημίτη ότι ξεπούλησε τα Ίμια. Αυτά τα λένε εκείνοι που πίσω από την αυτονόητη διατύπωση στη διακήρυξη της Μαδρίτης ότι προφανώς και η Τουρκία έχει ζωτικά συμφέροντα στο Αιγαίο – απ’ το Αιγαίο βρέχεται, δε βρέχεται από τον ατλαντικό ωκεανό, τι να κάνουμε τώρα – είδαν γκριζάρισμα και συνδιαχείριση του αρχιπελάγους.
Θα ήταν λοιπόν πολύ εύκολο, να πει κανείς ένα βροντερό «κοίτα ποιος μιλάει» και να πάει παρακάτω. Ας μην πάμε όμως τόσο εύκολα παρακάτω: διότι πολλές φορές, αυτή η διακήρυξη περί την ανάγκη μίνιμουμ συναίνεσης στα θέματα εξωτερικής πολιτικής έχει μεταβληθεί σε τέτοια καραμέλα που έχουμε σταματήσει να σκεφτόμαστε.
Πολιτική σύγκρουση: το “οξυγόνο” της Δημοκρατίας
Από πού κι ως πού η αντιπολίτευση πρέπει να ράψει το στόμα της στην εξωτερική πολιτική; Ειδικά όταν η κυβέρνηση υπονοεί ότι όποιος τής κάνει κριτική παίζει το παιχνίδι της Τουρκίας – και μειοδότες δηλαδή, καταλάβατε;
Από πού κι ως πού δεν πρέπει να συγκρουστούν αυτοί που θεωρούν ότι η λύση με την Τουρκία είναι ο διάλογος με αυτούς που θεωρούν ότι πρέπει να πάρουμε τα όπλα; Από πού κι ως πού η αντιπολίτευση πρέπει να καταπιεί αμάσητη την Ι.Χ. εξωτερική πολιτική όλων αυτών των χρόνων; Ή το γεγονός ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ειδικά στην πρώτη του θητεία, ήταν ίσως ο μοναδικός πρωθυπουργός που θα μπορούσε να αντέξει πολιτικά τη Χάγη και εκείνος ξόδεψε αυτό το πολιτικό κεφάλαιο στην ακινησία του «δόγματος Μολυβιάτη»;
Κανένας γραπτός ή άγραφος κανόνας, λοιπόν, και κανένα εθνικό καθήκον δεν υπαγορεύει ότι τα στόματα πρέπει να είναι ερμητικά κλειστά σε θέματα εξωτερικής πολιτικής.
Γιατί “αυτοκτονούν” οι προοδευτικές δυνάμεις;
Άλλωστε, το πρόβλημα αυτών των ημερών δεν είναι αν ασκείται αντιπολίτευση στην κυβέρνηση, αλλά ότι αν πάρεις τις ανακοινώσεις των κομμάτων και των πολιτικών στελεχών για την πόντισή του καλωδίου, τη γαλλική ρηματική διακοίνωση, τις NAVTEX κτλ και κρύψεις από πάνω τους λογότυπους, δεν καταλαβαίνεις πότε μιλάει η ΕΛΑΣ, πότε μιλάει το ΠΑΣΟΚ, πότε μιλάει ο Σαμαράς και πότε ο Βελόπουλος. Αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα, όχι η έλλειψη συναίνεσης στην εξωτερική πολιτική.
