Γράφει ο Γιώργος Μελιγγώνης
“Παλεύουμε πλέον για ενωτικό ψηφοδέλτιο με τις προοδευτικές δυνάμεις και προσωπικότητες που θέλουν και μπορούν”. Η φράση αυτή της προέδρου της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ, Ρένας Δούρου αποτυπώνει πλήρως τις διεργασίες που λαμβάνουν χώρα παρασκηνιακά στον χώρο της Αριστεράς, για την συγκρότηση μίας ενιαίας εκλογικής λίστας που θα μπορούσε να διασφαλίσει την παρουσία της -πλην ΕΛΑΣ και ΚΚΕ- Αριστεράς στην επόμενη Βουλή.
“Να σωθεί η Αριστερά”
Το ενδιαφέρον είναι ότι οι εν εξελίξει παρασκηνιακές ζυμώσεις δεν έχουν μόνο τον εύλογο και αυτονόητο χαρακτήρα της κοινοβουλευτικής επιβίωσης. Πέραν αυτού, όσο στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, της Νέας Αριστεράς αλλά και άλλων οργανώσεων και συλλογικοτήτων αισθάνονται ότι απομακρύνονται ολοένα και περισσότερο από τον Αλέξη Τσίπρα (για την ακρίβεια, ότι εκείνος απομακρύνεται ολοένα και περισσότερο από εκείνους-ες και την Αριστερά εν γένει…) τόσο εμπεδώνεται η αίσθηση ότι η μάχη που δίνεται αφορά στο να διασφαλιστεί ένας ζωτικός χώρος για μία Αριστερά που δεν θεωρεί ότι “οι εκλογές κερδίζονται στο Κέντρο”, που δεν μπερδεύει τα λόγια της για τους εξοπλισμούς και την golden visa, ούτε κάνει ότι δεν βλέπει το κόστος της μεταναστευτικής πολιτικής Μητσοτάκη-Πλεύρη σε ανθρώπινες ζωές για να μη δυσαρεστήσει τους “νοικοκυραίους”.
Ένας δρόμος γεμάτος εμπόδια, αλλά…
Ασφαλώς, το εγχείρημα δεν είναι εύκολο. Στον ΣΥΡΙΖΑ τα πράγματα είναι κάπως πιο καθαρά, αφού η Ρένα Δούρου θέλει γνήσια την συγκρότηση ενός ενωτικού ψηφοδελτίου και οι όροι που βάζει είναι ιδεολογικοί και πολιτικοί, αλλά όχι προσωπικοί. Βέβαια, από τη μία η επαμφοτερίζουσα στάση Πολάκη, από την άλλη ότι η Κουμουνδούρου είναι το κόμμα που κουβαλά τα περισσότερα “βαρίδια”, ανεβάζουν τον βαθμό δυσκολίας της υπόθεσης.
Την ίδια στιγμή, στη Νέα Αριστερά, που γενικώς έχουν αποδείξει ότι… διαθέτουν το “know how” της πολιτικής αυτοχειρίας, η “γραμμή” για συγκρότηση ενιαίου εκλογικού μετώπου με τον ΣΥΡΙΖΑ και προσωπικότητες του χώρου δεν είναι ακόμη πλειοψηφική, όπως παραδέχθηκε, εξάλλου, προσφάτως, μιλώντας και στην τηλεόραση της “Ναυτεμπορικής”, ο πρώην Πρόεδρος της Βουλής και ιστορικό στέλεχος της Ανανεωτικής Αριστεράς, Νίκος Βούτσης. Ταυτόχρονα, όμως, το ότι στελέχη με συγκεκριμένο ειδικό πολιτικό βάρος και “βαριά” ιστορία, όπως ο Βούτσης, ο Νίκος Φίλης και ο Γιώργος Σταθάκης κινούνται στην κατεύθυνση αυτή, δημιουργεί πρόσθετη ευθύνη στην ηγεσία του κόμματος. Αυτονοήτως, βαρόμετρο για την τελική στάση της Νέας Αριστεράς θα αποτελέσει η γραμμή που θα κρατήσει ο Ευκλείδης Τσακαλώτος.
Βαρύνων ο ρόλος Κοτζιά
Σε κάθε περίπτωση, το εγχείρημα δεν αφορά μόνο στα δύο προαναφερθέντα κόμματα, ούτε το επίδικο είναι να ξανακολλήσουν μερικά κομμάτια από το ραγισμένο γυαλί των διασπάσεων του παρελθόντος. Για παράδειγμα, προωθητικό ρόλο παίζει στις ζυμώσεις και ο επικεφαλής του “Πράττω” και πρώην υπουργός Εξωτερικών, Νίκος Κοτζιάς. Ο αρχιτέκτονας της Συμφωνίας των Πρεσπών μετέχει ενεργά στις διαβουλεύσεις και ακριβώς επειδή είναι απαλλαγμένος από προσωπικές φιλοδοξίες, αποτελεί τον πλέον αξιόπιστο συνομιλητή σε αυτή τη συγκυρία. Όλοι όσοι έχουν συνομιλήσει μαζί του, βλέπουν έναν άνθρωπο με γνήσια αγωνία να επιβιώσει ο χώρος της Αριστεράς μακριά από πολιτικούς νεολογισμούς και προσωποκεντρικές προσπάθειες, που δεν ζητάει τίποτα για τον εαυτό του και για λογαριασμό του.
Στις ζυμώσεις έχει ακουστεί και το όνομα της Λούκας Κατσέλη, αν και προσώρας δεν φαίνεται να συμμετέχει σε “οργανωμένα” σχήματα διαλόγου. Όλα τα παραπάνω δεν σημαίνουν ότι είναι βέβαιο πως θα φτάσουμε σε κάποιο ενωτικό ψηφοδέλτιο της Αριστεράς. Όμως, όσο ο καιρός περνά και καθίσταται σαφές ότι ούτε η ΕΛΑΣ ούτε το ΠΑΣΟΚ μπορούν να δώσουν αφ’ εαυτών τη “λύση” της πολιτικής αλλαγής, τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες να τελεσφορήσουν αυτές οι παρασκηνιακές ζυμώσεις.





