Γράφει ο Γιώργος Μελιγγώνης
Όσοι κυβερνητικοί έχουν αναλάβει αυτές τις μέρες να μας πείσουν ότι ο ήλιος δεν ανατέλλει από την Ανατολή και ότι είναι απολύτως φυσιολογικό μία τρίτη χώρα να εκδίδει ρηματική διακοίνωση για ένα έργο ηλεκτρικής διασύνδεσης που αφορά σε τρεις άλλες χώρες, προφανώς και ξέρουν τί κάνουν.
Ψεύδη εκτός κοινής λογικής
Προφανώς και ξέρουν ότι την έχουν πατήσει. Προφανώς και ξέρουν ότι λένε ψέματα. Και όσοι μπορούν να σκεφτούν και λίγο πιο πέρα από το non paper που τους έχουν δώσει να εκφωνήσουν, όσοι έχουν φορέσει στο παρελθόν περικεφαλαίες μακεδονομάχων και στολές εκστρατείας τουρκοφάγων, επίσης ξέρουν πολύ καλά ότι αυτές λούζονται τώρα.
Τόσα χρόνια, όταν ήταν στην αντιπολίτευση, πούλαγαν τζάμπα πατρίδα, αναπαρήγαν το μύθο της μιας και μόνης διαφοράς με την Τουρκία και αλίμονο σε όποιον πρωθυπουργό τολμούσε να ψελλίσει κάτι για τη Χάγη ή για διάλογο με την Τουρκία.
Τόσα χρόνια ούτε που κουβέντιαζαν το ενδεχόμενο να μην έχουμε σε όλα δίκιο. Και η λέξη «συμβιβασμός» έκανε «τζιζ», ήταν απαγορευμένη. Έφτασαν στο σημείο να μιλάνε με όρους “μπαμπούλα” με τη φράση “Πρέσπες του Αιγαίου” -σε όλες τις σχολές Διεθνών Σχέσεων στον κόσμο σπουδάζουν τη Συμφωνία των Πρεσπών ως το πλέον αρχετυπικό υπόδειγμα επίλυσης διακρατικών διαφορών στον 20ο αιώνα και εμείς εδώ το “ξορκίζουμε” με ευκολία ανάρτησης στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Η συζήτηση που δεν έγινε
Σε κανέναν δε φαινόταν παράδοξο το να έχει μια χώρα 6μίλια χωρικά ύδατα και 10 μίλια εναέριο χώρο και, φυσικά, ήταν το λιγότερο μειοδότης – αν όχι εθνοπροδότης- όποιος τολμούσε να υπονοήσει ότι από τη στιγμή που και η Τουρκία βρέχεται από το Αιγαίο και την ανατολική Μεσόγειο, έχει λόγο και ρόλο στο τραπέζι.
Αυτή την αυτονόητη αλήθεια που ισχύει σε όλο τον κόσμο, κάποιοι τη βάφτιζαν γκριζάρισμα. Κάποιοι την ονόμαζαν συνδιαχείριση, το πήγαιναν ακόμη πιο πέρα. Κάποιοι μετρούσαν την εξωτερική πολιτική με όρους νίκης και ήττας, λες και παίζουμε ποδοσφαιρικούς αγώνες.
Υπό αυτή την έννοια, είναι τουλάχιστον καρμικό αυτό που συμβαίνει τώρα. Οι ίδιοι άνθρωποι που αν ήταν στην αντιπολίτευση, θα κατηγορούσαν όσους κυβερνούσαν για εθνική μειοδοσία, ακόμη κι αν υφίσταντο το ένα χιλιοστό απ’ όσα ζούμε αυτές τις μέρες με το καλώδιο, τώρα αναγκάζονται να κάνουν damage control και να προσπαθούν, υποτιμώντας κατάφωρα τη νοημοσύνη μας, να μας πείσουν ότι δεν έχει παραχθεί κανένα προηγούμενο, ότι όλα αυτά που γίνονται είναι φυσιολογικά και ότι γυρίσαμε στο 19ο αιώνα που χρειαζόμαστε τις μεγάλες δυνάμεις να καθαρίζουν για πάρτη μας.
Επιστροφή στην προστασία των “Μεγάλων Δυνάμεων”
Και θα συνεχίσουν, καταπώς φαίνεται στα τηλεοπτικά πολιτικά πάνελ και στις ραδιοφωνικές πολιτικές συνεντεύξεις, έως ότου ο εξευτελισμός τους γίνει τέλειος.
Και, υπ’ αυτή την έννοια, όσα συμβαίνουν τώρα, είναι εξαιρετικά διδακτικά για όλα τα πολιτικά στελέχη πώς ακριβώς δεν κάνεις αντιπολίτευση για θέματα εξωτερικής πολιτικής. Όχι γιατί είναι υποχρεωτική η συναίνεση –η συναίνεση οικοδομείται, δεν υπα΄ρχει αφ’ εαυτής. Απλώς, γιατί καμία φορά, τα παχιά σου τα λόγια μπορείς να τα βρεις μπροστά σου με τέτοιον τρόπο που να μην μπορούσες να το φανταστείς ούτε στα πιο τρελά σου όνειρα. Ή ακόμη χειρότερα, ουτε στους πιο μαύρους εφιάλτες.
Το ερώτημα, βεβαίως, είναι, όσο κι αν οι κυβερνώντες “λούζονται” τα επίχειρα της πολιτικής τους, τί φταίει η Ελλάδα.
