Γράφει ο Γιώργος Μελιγγώνης
Η αλήθεια είναι ότι, οκτώμισι χρόνια μετά την έξοδο της χώρας από τα μνημόνια, τα κόκκινα δάνεια και το ιδιωτικό χρέος παραμένουν ο ελέφαντας στο δωμάτιο της ελληνικής οικονομίας. Αυτό που είναι επίσης αλήθεια είναι και ότι η κυβέρνηση της ΝΔ έχει πάρει τις αποφάσεις της, έχει επιλέξει τις προτεραιότητές της. Και η προτεραιότητά της δεν είναι να μπορέσει να τα καταφέρει ο υπερχρεωμένος δανειολήπτης – προσοχή: όχι ο μπαταχτσής, αυτός που προσπαθεί να τα καταφέρει και θέλει απλώς ένα ευνοϊκό περιβάλλον για να μη χάσει το σπίτι του.
Εδώ και 6 χρόνια…
Το διαπιστώσαμε ήδη από το μακρινό 2020: έχοντας κλείσει έναν χρόνο και κάτι διακυβέρνησης, η ΝΔ έφερε ένα πτωχευτικό που μετέτρεπε τον υπερχρεωμένο δανειολήπτη σε ενοικιαστή μέσα στο ίδιο του το σπίτι. Οι όροι ήταν απολύτως ετεροβαρείς υπέρ των τραπεζών και των “κορακιών”, δεν τηρούνταν καν τα προσχήματα, η αντιπολίτευση έκανε πρόταση μομφής, αλλά και το νομοσχέδιο πέρασε και έκτοτε η πρώτη κατοικία παραμένει απροστάτευτη.
Τη νοοτροπία της κυβέρνησης αποκάλυψε πριν δυόμισι μήνες, στην διεθνή έκθεση Θεσσαλονίκης, και ο ίδιος ο πρωθυπουργός: ταύτισε το νόμο Κατσέλη με τους μπαταχτσήδες και τους στρατηγικούς κακοπληρωτές, παρά το γεγονός ότι σώθηκε κόσμος και κοσμάκης και από το νόμο Κατσέλη και από τον την επαυξημένη και βελτιωμένη εκδοχή του, το νόμο Σταθάκη. Και δεν ήταν μπαταχτσήδες και στρατηγικοί κακοπληρωτές στη συντριπτική τους πλειονότητα…
Την ανάγκη, φιλοτιμίαν
Οι προτεραιότητες της κυβέρνησης φάνηκαν και όταν έσκασε η απόφαση της ολομέλειας του Αρείου Πάγου για τους ωφελούμενους του νόμου Κατσέλη. Παρά το γεγονός ότι ο Άρειος Πάγος ήρθε να διορθώσει μία εκκωφαντική αδικία, παρά το γεγονός ότι ήρθε να ρυθμίσει σχεδόν τοκογλυφικά επιτόκια, η κυβέρνηση στην αρχή δεν ήταν σίγουρη ότι θα εφαρμόσει τις αποφάσεις της δικαιοσύνης.
Ο υπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών μάς έλεγε ότι πρέπει να ζυγίσει όλα τα δεδομένα και να βρεθεί μία χρυσή τομή – λες και είναι συζητήσιμο το… μέρος μιας δικαστικής απόφασης που θα εφαρμόσει μία κυβέρνηση.
Τελικά, επειδή έρχονται και εκλογές, η κυβέρνηση αναγκάστηκε να ευθυγραμμιστεί με τον Άρειο Πάγο. Όμως, τα “κοράκια” είχαν παράπονα. Και κάπως έτσι παρεισέφρησε με τρόπο κουτοπόνηρο την περασμένη εβδομάδα το περίφημο άρθρο 23 στο νομοσχέδιο του υπουργείου Εθνικής Οικονομίας.
Ψάχνοντας τον συντάκτη του άρθρου
Ελάχιστοι κυβερνητικοί βουλευτές ήξεραν περί τίνος πρόκειται, ο υφυπουργός που το παρουσίαζε δεν είναι βέβαιο ότι επίσης το είχε πολυκαταλάβει, και αν δεν υπήρχε ο πρόεδρος του Δικηγορικού συλλόγου Ανδρέας Κουτσόλαμπρος να αποκαλύψει περί τίνος πρόκειται, αυτή τη στιγμή τα funds θα είχαν ένα νόμο του κράτους κομμένο και ραμμένο στα μέτρα τους.
Κάτι σαν αποζημίωση για την απόφαση του Αρείου Πάγου που τους απομειώνει τα κέρδη. Την οποία απόφαση τα περισσότερα δεν την εφαρμόζουν ακόμη, γιατί δεν μπορούν να… προσαρμόσουν τα λογισμικά τους για να υπολογίσουν τα νέα ποσά και τους νέους τόκους.
Κάτι “ψήνεται” με τα “κόκκινα” δάνεια
Γενικώς, απ’ όλα αυτά που είπαμε κι από άλλα τόσα, δεν μπορούν να κρυφτούν οι προτεραιότητες της κυβέρνησης. Και καλά τώρα: έρχονται εκλογές και κάπως έτσι αναγκάστηκαν να εφαρμόσουν την απόφαση του Αρείου Πάγου και να αποσύρουν το άρθρο 23. Οι εκλογές κάποια στιγμή θα γίνουν όμως και μετά τα πράγματα θα είναι διαφορετικά. Και παρότι το θέμα κρατιέται χαμηλά στο δημόσιο διάλογο, είναι σαφές ότι με τα κόκκινα δάνεια κάτι ψήνεται. Είναι σαφές ότι μετά τις εκλογές τα πράγματα θα είναι διαφορετικά. Είναι σαφές ότι υπάρχουν πολλοί παράγοντες που καραδοκούν ούτως ώστε τα σπίτια του κόσμου να αλλάξουν χέρια. Και είναι πολύ πιθανό μετά τις εκλογές να υπάρχει μία κυβέρνηση που θα τα διευκολύνει όλα αυτά. Και επειδή όπως είδαμε, τα δείγματα είναι πολλά, μετά τις εκλογές κανείς δε θα μπορεί να πει ότι δεν ήξερε.




