Κάθε φορά που η κυβέρνηση Μητσοτάκη μιλά για την πορεία της ελληνικής οικονομίας, επανέρχεται η ίδια υπόσχεση: η Ελλάδα πλησιάζει την Ευρώπη. Μόνο που υπάρχει ένα πρόβλημα. Η σύγκλιση αυτή εξακολουθεί να μη φαίνεται στους μισθούς.
Πίσω από τους πανηγυρισμούς για την ανάπτυξη και τις επενδύσεις υπάρχει μια κοινωνία που δυσκολεύεται να ανασάνει. Άνθρωποι που εργάζονται οκτώ και δέκα ώρες την ημέρα και εξακολουθούν να μετρούν τα χρήματα μέχρι το τέλος του μήνα. Που αναβάλλουν ανάγκες, περιορίζουν επιθυμίες και αντιμετωπίζουν ακόμη και μια απρόβλεπτη δαπάνη σαν απειλή για τον οικογενειακό προϋπολογισμό.
Τα στοιχεία της Eurostat, που δημοσιεύθηκαν στις 6 Νοεμβρίου 2026, αποτυπώνουν το μέγεθος της απόστασης ανάμεσα στην κυβερνητική αφήγηση και την πραγματικότητα. Η Ελλάδα βρίσκεται στην προτελευταία θέση της Ευρωπαϊκής Ένωσης στους μέσους ετήσιους μισθούς πλήρους απασχόλησης. Χαμηλότερα βρίσκεται μόνο η Βουλγαρία.
Έπειτα από επτά χρόνια διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας, η χώρα εξακολουθεί να αποτελεί μία από τις πιο χαμηλά αμειβόμενες οικονομίες της Ευρώπης. Κι αυτό δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως μια ακόμη δυσάρεστη στατιστική, αλλά ως ένα σοβαρό πολιτικό πρόβλημα που απαιτεί απαντήσεις.
Μισθοί καθηλωμένοι στον ευρωπαϊκό πάτο
Το 2025, ο μέσος ετήσιος προσαρμοσμένος μισθός πλήρους απασχόλησης στην Ελλάδα διαμορφώθηκε στα 18.800 ευρώ, έναντι 41.500 ευρώ στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Οι ελληνικές αποδοχές αντιστοιχούν μόλις στο 45,3% του ευρωπαϊκού μέσου όρου, με την ετήσια διαφορά να αγγίζει τα 22.700 ευρώ.
Ο δείκτης αφορά μέσες ετήσιες αποδοχές σε ισοδύναμα πλήρους απασχόλησης, χωρίς προσαρμογή για τον πληθωρισμό ή τις διαφορές στην αγοραστική δύναμη. Δεν αποτυπώνει, επομένως, τα καθαρά χρήματα που λαμβάνει κάθε εργαζόμενος. Η τεράστια μισθολογική απόσταση, ωστόσο, παραμένει αδιαμφισβήτητη.
Ακόμη πιο αποκαλυπτική είναι η σύγκριση με το προηγούμενο έτος. Το 2024, οι αντίστοιχες αποδοχές στην Ελλάδα ήταν 18.000 ευρώ και στην ΕΕ 39.800. Μέσα σε έναν χρόνο οι ελληνικοί μισθοί αυξήθηκαν ονομαστικά, αλλά η αναλογική απόσταση από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο παρέμεινε ουσιαστικά αμετάβλητη.
Η Ελλάδα δεν καλύπτει το χαμένο έδαφος. Παρακολουθεί την υπόλοιπη Ευρώπη από την ίδια μεγάλη απόσταση.
Και το πρόβλημα δεν ξεκίνησε χθες. Σύμφωνα με την έκδοση του 2026 της Eurostat για τις συνθήκες διαβίωσης, το πραγματικό διάμεσο ισοδύναμο διαθέσιμο εισόδημα στην Ελλάδα ήταν το 2025 κατά 22,3% χαμηλότερο από το 2010. Στο ίδιο διάστημα, ο ευρωπαϊκός μέσος όρος αυξήθηκε κατά 25,4%.
Δεκαπέντε χρόνια μετά την είσοδο της χώρας στην κρίση, η απώλεια αγοραστικής δύναμης παραμένει βαθιά. Και η κυβέρνηση Μητσοτάκη, παρά τις επανειλημμένες υποσχέσεις για υψηλότερα εισοδήματα, δεν έχει καταφέρει να μετατρέψει την οικονομική ανάκαμψη σε ουσιαστική σύγκλιση με την Ευρώπη.
Η ακρίβεια καταπίνει όσα αφήνει ο μισθός
Η μισθολογική υστέρηση αποκτά ακόμη πιο σκληρό πρόσωπο όταν συναντά την ακρίβεια και τη στεγαστική κρίση.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat για το 2025, το 26,4% του πληθυσμού στην Ελλάδα ζούσε σε νοικοκυριά που δαπανούσαν πάνω από το 40% του διαθέσιμου εισοδήματός τους για τη στέγαση. Στην Ευρωπαϊκή Ένωση το αντίστοιχο ποσοστό ήταν μόλις 7,7%.
Αυτό σημαίνει ότι για ένα σημαντικό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, η κατοικία έχει μετατραπεί σε δυσβάσταχτο οικονομικό βάρος. Το ενοίκιο ή το στεγαστικό δάνειο απορροφά εισοδήματα που ήδη δεν επαρκούν, περιορίζοντας ακόμη περισσότερο τις δυνατότητες μιας αξιοπρεπούς καθημερινότητας.
Και δεν είναι μόνο η στέγαση. Το 87,1% των κατοίκων της Ελλάδας δήλωνε το 2025 ότι αντιμετώπιζε μικρή ή μεγάλη δυσκολία να τα βγάλει πέρα, όταν στην ΕΕ το αντίστοιχο ποσοστό ήταν 42,5%.
Την ίδια στιγμή, η ακρίβεια εξακολουθεί να πιέζει. Τον Οκτώβριο του 2026, ο ετήσιος πληθωρισμός στην Ελλάδα εκτιμήθηκε από τη Eurostat στο 5,6%, έναντι 4% στην Ευρωζώνη.
Πίσω από αυτούς τους αριθμούς βρίσκεται ο εργαζόμενος που πρέπει να διαλέξει ποιον λογαριασμό θα πληρώσει πρώτα. Ο νέος που εξακολουθεί να ζει με τους γονείς του, όχι επειδή το επιθυμεί, αλλά επειδή η ανεξαρτησία κοστίζει περισσότερο απ’ όσο αντέχει ο μισθός του. Ο γονιός που στερείται για να μη χρειαστεί να στερηθεί το παιδί του.
Μια κοινωνία που μαθαίνει να περιορίζει διαρκώς τις ανάγκες της δεν ευημερεί. Απλώς προσπαθεί να αντέξει.
Ποιος καρπώνεται την ανάπτυξη;
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει οικοδομήσει μεγάλο μέρος της πολιτικής της αφήγησης γύρω από την οικονομική ανάπτυξη. Προβάλλει την αύξηση του ΑΕΠ, τις επενδύσεις και τη δημοσιονομική σταθερότητα ως αποδείξεις ότι η χώρα βρίσκεται στη σωστή κατεύθυνση.
Όμως η ανάπτυξη δεν αποτελεί αυτομάτως κοινωνική πρόοδο. Και τα στοιχεία των μισθών αποκαλύπτουν ακριβώς αυτή την αντίφαση.
Το ελληνικό ΑΕΠ αυξήθηκε κατά 1,9% το δεύτερο τρίμηνο του 2026 σε σύγκριση με έναν χρόνο νωρίτερα. Την ίδια περίοδο, όμως, η χώρα εξακολουθούσε να απέχει δραματικά από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο των αποδοχών.
Το ερώτημα δεν είναι αν παράγεται περισσότερος πλούτος. Είναι ποιοι ωφελούνται από αυτόν και γιατί οι εργαζόμενοι δεν βλέπουν αντίστοιχη βελτίωση στη ζωή τους.
Η απάντηση απαιτεί να εξεταστούν οι κυβερνητικές επιλογές: η κατάσταση των συλλογικών συμβάσεων, η διαπραγματευτική δύναμη των εργαζομένων, η ποιότητα των θέσεων εργασίας, η προστασία του εισοδήματος απέναντι στην ακρίβεια και η αντιμετώπιση της στεγαστικής κρίσης.
Η επίκληση των αυξήσεων στον κατώτατο μισθό δεν μπορεί να κλείνει αυτή τη συζήτηση. Ούτε οι περιστασιακές οικονομικές ενισχύσεις μπορούν να υποκαταστήσουν μόνιμες πολιτικές που εξασφαλίζουν καλύτερες αποδοχές και μεγαλύτερη οικονομική ασφάλεια.
Άλλωστε, όταν μια κυβέρνηση βρίσκεται στην εξουσία επί επτά χρόνια, δεν μπορεί να αντιμετωπίζει τη μισθολογική υστέρηση αποκλειστικά ως κληρονομιά του παρελθόντος. Έχει πλέον τη δική της ευθύνη για όσα άλλαξαν, αλλά και για όσα παραμένουν ίδια.
Όταν η επιβίωση γίνεται κανονικότητα
Το πιο ανησυχητικό δεν είναι μόνο ότι η Ελλάδα βρίσκεται προτελευταία στους ευρωπαϊκούς μισθούς. Είναι ο κίνδυνος αυτή η κατάσταση να θεωρηθεί φυσιολογική.
Να συνηθίσουμε ότι ένας εργαζόμενος μπορεί να μην καταφέρνει να ζήσει αξιοπρεπώς από τη δουλειά του. Ότι η απόκτηση κατοικίας, η δημιουργία οικογένειας ή μια στοιχειώδης οικονομική ασφάλεια αποτελούν προνόμια αντί για ρεαλιστικές προσδοκίες.
Η κυβέρνηση μιλά για μια Ελλάδα που προχωρά. Όμως η πρόοδος μιας χώρας δεν μπορεί να εξαντλείται σε οικονομικούς δείκτες, όταν ένα τόσο μεγάλο μέρος της κοινωνίας δυσκολεύεται να καλύψει τις βασικές του ανάγκες.
Γιατί ο άνθρωπος που δουλεύει ολόκληρο τον μήνα και στο τέλος δεν του μένουν χρήματα δεν έχει ανάγκη από ακόμη μία εξαγγελία για την ανάπτυξη. Έχει ανάγκη από έναν μισθό που θα του επιτρέπει να ζει, όχι απλώς να επιβιώνει.
Και αυτό είναι το μεγαλύτερο κενό στην οικονομική πολιτική της κυβέρνησης Μητσοτάκη: η απόσταση ανάμεσα στην ευημερία που διαφημίζει και στη ζωή που μπορούν πραγματικά να αντέξουν οι εργαζόμενοι.
Όσο αυτή η απόσταση παραμένει, η Ελλάδα θα εξακολουθεί να μετρά οικονομικές επιδόσεις, αλλά οι άνθρωποί της θα συνεχίζουν να μετρούν όσα πρέπει να στερηθούν.
