Γράφει ο Γιώργος Μελιγγώνης
Το κατά πόσον έπρεπε να επιτραπεί ή όχι στον Ηλία Κασιδιάρη να απευθύνει ομιλία στο ξενοδοχείο “Καψής” στη Θεσσαλονίκη ανήμερα της 28ης Οκτωβρίου, είναι μία συζήτηση με “υπέρ” και “κατά”. Το ίδιο ισχύει και για τον προβληματισμό που επικρατεί σε πολιτικοδημοσιογραφικά γραφεία. Όμως, πέραν αυτών των δύο θεμάτων, για τα οποία ήδη ξεδιπλώνονται πλείστες όσες απόψεις και πολλά επιχειρήματα, καλό είναι να μην χάνουμε το δάσος κοιτώντας το δέντρο.
Είχε “πρόγραμμα”, αλλά και φίλους
Το δάσος, λοιπόν, είναι ότι ο λόγος του καταδικασμένου ως συναρχηγού της εγκληματικής νεοναζιστικής οργάνωσης “Χρυσή Αυγή” έχει, δυστυχώς, απήχηση σε πολλούς νέους. Άλλωστε, η απροσχημάτιστη και απολύτως προκλητική ανοχή που επέδειξαν οι αστυνομικοί και οι σωφρονιστικοί υπάλληλοι στις φυλακές Κορυδαλλού και Δομοκού, όταν ο Κασιδιάρης έκανε… διαγγέλματα μέσω των social media, τον κράτησαν στον “αφρό” και τού επέτρεψαν να συνεχίσει να διαχέει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης το νεοναζιστικό και εγκληματογόνο δηλητήριό του.
Συναγερμός για τον προσηλυτισμό
Κάπως έτσι, λοιπόν, φτάσαμε στο σήμερα. Και, αν δει κανείς τις φωτογραφίες και τα τηλεοπτικά πλάνα από την ομιλία Κασιδιάρη στο “Καψής” στη Θεσσαλονίκη, θα διαπιστώσει ότι τον ακούν -ενθουσιασμένοι, για να μην πούμε εκστασιασμένοι- πολλοί νέοι. Από έφηβοι ως 20άρηδες και 25άρηδες -παιδιά κανονικά, όχι “μπράβοι” με τατουάζ σβάστικα στο μπράτσο κτλ. Δηλαδή, νέοι άνθρωποι που μοιάζουν “κανονικοί” και όχι σαν εκείνους τους νεάντερταλ που αποτελούσαν την εμπροσθοφυλακή των Χρυσαυγιτών και των ταγμάτων εφόδου.
Αυτό, λοιπόν, είναι το μεγάλο πρόβλημα: ότι 15χρονα παιδιά, που πήγαιναν στο Δημοτικό όταν ο Κασιδιάρης και οι συν αυτώ καταδικάζονταν ως διευθυντές εγκληματικής οργάνωσης και που είχαν πιπίλα στο στόμα όταν η ίδια συμμορία δολοφονούσε τον Παύλο Φύσσα, τώρα μιλάνε μεταξύ τους για τον “Ηλία”, δείχνοντας πόσο οικεία αισθάνονται τον Κασιδιάρη.
