Γράφει ο Γιώργος Μελιγγώνης
Η υπόθεση με την πόντιση του καλωδίου στην Κάσο είναι απολύτως ενδεικτική των διαχειριστικών ικανοτήτων και δυνατοτήτων της κυβέρνησης. Πριν δύο χρόνια, για ένα ήσσονος σημασίας ζήτημα όπως είναι το καλώδιο, για ένα θέμα που ούτε ακυρώνει ούτε εμπεδώνει κυριαρχία και κυριαρχικά δικαιώματα, επιχειρήσαμε να αγνοήσουμε πλήρως την Τουρκία υποτιμώντας το ειδικό της βάρος και κυρίως την αποφασιστικότητα του Ερντογάν. Το αποτέλεσμα ήταν το φιάσκο με το «όπου φύγει, φύγει» του ερευνητικού πλοίου στην Κάσο και με κάτι κυβερνητικούς να μας λένε για πλοία που τα παίρνει ο αέρας και για έρευνες που διεκόπησαν γιατί είχε, λέει, πολύ θόρυβο η θάλασσα και δεν μπορούσε να γίνει δουλειά!
Όλα της ηλεκτρικής διασύνδεσης δύσκολα
Πέρασαν δύο ολόκληρα χρόνια, και η κυβέρνηση, παρότι κάθε μέρα που περνούσε πιεζόταν ολοένα και περισσότερο από τα δεξιά της, είχε πολλές ευκαιρίες να αποδραματοποιήσει την υπόθεση. Μιλάμε για ένα ενεργειακό project που δεν είναι καν σίγουρο ότι μάς συμφέρει, για μία ηλεκτρική διασύνδεση με την οποία είναι «χλιαρή» η κυπριακή κυβέρνηση, για κατασκευαστικές προδιαγραφές και δυσκολίες εγκατάστασης που προεξοφλούν ότι τα 2 δισεκατομμύρια δε θα φτάσουν ούτε για «ζήτω».
Εγκλωβιστήκαμε στο ασήμαντο!
Και ταυτοχρόνως μιλάμε για ένα από αυτά τα καλώδια που το ίδιο το διεθνές δίκαιο λέει ότι δεν παράγουν ούτε τετελεσμένα, ούτε έννομα αποτελέσματα ούτε τίποτα. Χωρίς, λοιπόν, να «αθωώνει» κανείς τον «τσαμπουκά» της Τουρκίας, είναι σαφές ότι αν μη τι άλλο η κυβέρνηση έπρεπε να ξέρει τι την περιμένει. Και αφού το 2024 απέτυχε να το προβλέψει, τα επόμενα δύο χρόνια τα έκανε όλα λάθος. Εγκλωβίστηκε η κυβέρνηση, εγκλωβιστήκαμε και ως χώρα στην πόντιση του καλωδίου σαν να ήταν η νέα Μεγάλη Ιδέα του έθνους.
Η ίδια η κυβέρνηση τής προσέδωσε διαστάσεις τεστ θάρρους, αντοχής και εθνικής αποφασιστικότητας και φυσικά η αντιπολίτευση σήκωσε το γάντι κάνοντας τα πράγματα ακόμα πιο δύσκολα. Από κοντά και οι αιώνιοι «πρώην»– αυτοί που μόλις φεύγουν απ’ το Μαξίμου, ξαφνικά βλέπουν το φως το αληθινό και δίνουν οδηγίες προς ναυτιλλομένους. Κάπως έτσι, η κυβέρνηση κατάφερε ένα μικρής σημασίας project και μία ασήμαντη πτυχή των ελληνοτουρκικών να την μετατρέψει περίπου σε δοκιμασία τιμής και να σπαταλήσει αδιανόητο διπλωματικό κεφάλαιο κάνοντας outsourcing στη Γαλλία την επιχείρηση της πόντισης του καλωδίου. Και τελικά, η Γαλλία κράτησε ίσες αποστάσεις (όπως είχαν κάνει προ δεκαημέρου και οι ΗΠΑ), παρά τα 7 δισεκατομμύρια εξοπλιστικά που έχουμε «επενδύσει» στην ελληνογαλλική φιλία. Επίσης, η Τουρκία έχει μία πολύ ωραία γαλλική ρηματική διακοίνωση για να την κάνει φεϊγ βολάν όταν την χρειάζεται και πλέον υπάρχει κατατεθειμένη και μία NAVTEX, όπως και μία τουρκική ρηματική διακοίνωση που μιλάει για συγκατάθεση της Άγκυρας σε μία υπόθεση που κανονικά δεν θα είχε ούτε λόγο ούτε ρόλο. Και αυτή η μικρή ανασκόπηση τι έγινε τα τελευταία δυόμισι χρόνια, είναι ό,τι χρειάζεται να ξέρετε για το ποιος είναι κατάλληλος να σηκώσει το τηλέφωνο στις τρεις τα ξημερώματα. Ή μάλλον για το ποιος είναι απολύτως ακατάλληλος –ο κατάλληλος, ακόμη αναζητείται, δυστυχώς.
