Στην πολιτική ανάλυση και κυρίως στην εκλογική αριθμητική, υπάρχουν πράγματα μετρήσιμα, και άλλα που ενώ επηρεάζουν ή και που καθορίζουν πολλές φορές τις εξελίξεις, δεν μετριούνται. Το πόσο επηρεάζει η ακρίβεια τους εκλογικούς συσχετισμούς, μετριέται: η αγοραστική δύναμη τεκμαίρεται ότι είναι στα Τάρταρα, ο πληθωρισμός τεκμαίρεται ότι είναι στα ύψη κλπ. Μετρήσιμα και τα κενά στα νοσοκομεία, όπως και ο γλίσχρος μισθός των δασκάλων. Μετρήσιμα και τα κενά στα σχολεία, μετρήσιμο και το πόσα παιδιά πάνε πάσο στο όνειρο των σπουδών επειδή οι γονείς τους δεν μπορούν να τα στηρίξουν – μόνο στην Πάτρα 400 παιδιά φέτος έκλεισαν την πόρτα στα όνειρά τους.
Η αλαζονεία ως πολιτική μεταβλητή
Υπάρχουν όμως και πράγματα που δεν μετριούνται. Για παράδειγμα, η αλαζονεία, το ύφος άσκησης διακυβέρνησης. Ή μάλλον, το ύφος άσκησης εξουσίας όχι διακυβέρνησης. Στην περίπτωση της Γαλλίας, το πώς αυτή η αλαζονεία πυροδοτεί τη μαζική οργή είναι ορατό δια γυμνού οφθαλμού. Ο Μακρόν εδώ και δύο χρόνια κυβερνά με διατάγματα, οι κυβερνήσεις του δεν έχουν κοινοβουλευτική νομιμοποίηση και ο ίδιος φέρεται σαν να λέει «και πολύς σάς είμαι». Σκεφτείτε ότι πριν μερικές μέρες, την ώρα που μαθητές και μαθήτριες ακρωτηριάζονταν και οι αστυνομικοί του άνοιγαν κεφάλια, ο Μακρόν και η σύζυγός του όχι μόνο πήγαν στη συναυλία της Σελίν Ντιόν, αλλά δεν έκαναν καν μία προσπάθεια να κρύψουν ενώπιον των φωτογράφων πόσο με την ψυχή τους διασκέδαζαν.
Από το Παρίσι ως τα Τίρανα
Τα ίδια και στην Αλβανία: και ο Ραμα, με το λούστρο του εγγυητή της ευρωπαϊκής πορείας της χώρας και του πρωθυπουργού που παίζει μπάλα χωρίς αντίπαλο, δεν κάνει κανένα κόπο να κρύψει ότι θεωρεί πως αυτός ο λαός δεν του αξίζει. Δε λογοδοτεί, δε λογαριάζει την αντιπολίτευση, έχει μπερδέψει το να είσαι πρωθυπουργός με το να είσαι influencer και content creator, που λένε και στα social media. Κάπως έτσι κινδυνεύει να την πατήσει και ο Βούτσιτς στη Σερβία από την ενωμένη λίστα φοιτητών. Η αλαζονεία ξεχειλίζει κι εκεί και η θητεία του Βούτσιτς ως υπουργού προπαγάνδας του χασάπη Μιλόσεβιτς φαίνεται ότι δεν του έμαθε βασικούς επικοινωνιακούς κανόνες.
Το πώς η αλαζονεία του εκάστοτε ηγέτη οδηγεί κάποια στιγμή την κοινωνία στο να περάσει το όριο, στο να της γυρίσει το κεφάλι που λέμε, το περιέγραψε προχθές ανάγλυφα ο καθηγητής Πλιτειολογίας στο Πάντειο, Δημήτρης Χριστόπουλος, μιλώντας στον Αθήνα 9 84: “όταν η εξουσία δεν έχει αντισταθμίσματα τότε η αλαζονεία φτάνει σε χαρακτηριστικά ανοησίας”, είπε. Εξίσου γλαφυρά το περιέγραψε στον ίδιο σταθμό ο συγγραφέας και εκπαιδευτικός Κωστής Παπαϊωάννου: “ο πρόεδρος Μακρόν εμφανίζει μια βοναπαρτική αίσθηση μεγαλείου και αυτάρκειας, που οδηγεί στην πλήρη υποτίμηση οποιαδήποτε έννοιας λαϊκότητας”, τόνισε.
Σάς θυμίζει κάτι;
Τώρα, θα σκεφτείτε, τί σχέση έχουν όλα αυτά με εμάς; Ε, βέβαια, εδώ δεν έχουμε υπουργούς που μάς είπε ότι περνάμε συγκλονιστικά και είμαστε μίζεροι αν δεν το αναγνωρίζουμε. Ούτε υπουργό που μάς απείλησε ότι αν δεν ψηφίσουμε σωστά, θα κάνουν ντου οι Τούρκοι. Και οπωσδήποτε, δεν έχουμε πρωθυπουργό που δήλωσε ότι είναι ο μόνος κατάλληλος για να σηκώσει το κόκκινο τηλέφωνο στις 3 τα ξημερώματα. Ευτυχώς, τέτοια πράγματα στη χώρα μας δεν γίνονται. Ή, μήπως γίνονται;
