Το μήνυμα, είτε το εκφράζουν με ανιστόρητη θεωρία δύο άκρων και εμφυλιοπολεμικά μηνύματα ο Άδωνις Γεωργιάδης και ο Κωνσταντίνος Κυρανάκης, είτε με γενικόλογα ξόρκια κατά της αστάθειας ο Κυριάκος Μητσοτάκης, είναι το ίδιο: Νέα Δημοκρατία δαγκωτό για να μη γίνουμε Γαλλία.
Η αλήθεια είναι πως αυτά που συμβαίνουν στη Γαλλία είναι δυσάρεστα: προφανώς δεν αναφερόμαστε στις διεκδικήσεις των νέων και στα συνδικάτα. Απλώς, παράλληλα με αυτά, έχουμε ακραία αστυνομική βία, έχουμε μπαχαλάκηδες που τούς ενδιαφέρει μόνο να πλιατσικολογήσουν σε βιτρίνες, έχουμε πολιτική αστάθεια και ανησυχητικά δείγματα στις αγορές για τα γαλλικά ομόλογα. Συνθήκες “τέλειας καταιγίδας”, δηλαδή.
Το “συστατικό” της Γαλλικής Δημοκρατίας
Όμως, για την Γαλλία, οι διαδηλώσεις, οι δυναμικές διεκδικήσεις, οι κινητοποιήσεις, δεν είναι κάτι καινούργιο. Η πολιτική διαπραγμάτευση στη Γαλλία δεν γίνεται μόνο στη Βουλή ούτε μόνο μεταξύ των κομμάτων. Γίνεται και στον δρόμο. Και κάθε φορά που γίνεται, είτε πρόκειται για την πτώση της Βαστίλλης, είτε για την Παρισινή Κομμούνα, είτε για τον Μάη του ’68 είτε για τα Κίτρινα Γιλέκα, υπάρχουν και βανδαλισμοί, εμφανίζονται και μπάχαλοι, περισσεύει και η βία. Και οπωσδήποτε υπάρχουν ερωτήματα για την στάση ορισμένων δυνάμεων έναντι της βίας. Όπως και ο φόβος πως όλα αυτά μπορεί να ρίξουν νερό στον μύλο της Ακροδεξιάς.
Ωστόσο, όλα αυτά δεν ακυρώνουν το χαρακτήρα των κινητοποιήσεων και των διαδηλώσεων ως συστατικού στοιχείου της Γαλλικής Δημοκρατίας. Δεν υπάρχουν μόνο τα κόμματα, δεν υπάρχει μόνο η Γαλλική Εθνοσυνέλευση, δεν υπάρχει μόνο το Μέγαρο των Ηλυσίων. Υπάρχει και ο δρόμος. Η πολιτική διαπραγμάτευση γίνεται και στο πεζοδρόμιο. Και με πλακάτ και με συνθήματα αλλά και με ταραχές και ξύλο. Και η Πέμπτη Γαλλική Δημοκρατία τίποτα δεν έπαθε -αντιθέτως, έτσι λειτουργεί και έτσι ανανεώνεται το οξυγόνο της.
Όσα δε φτάνει το Μαξίμου
Και πάντως, όσοι «γαλάζιοι» τούτες τις μέρες, παρουσιάζουν το Παρίσι και τη Λυών ως πόλεις κατειλημμένες από ισλαμοφασίστες και τη Γαλλία γενικώς στο χείλος της αβύσσου, καλό θα είναι να κάνουν ένα βήμα πίσω και να σκεφτούν ότι κάθε φορά που στη Γαλλία έχουμε αστάθεια, διαδηλώσεις, κινητοποιήσεις, το κράτος λειτουργεί. Στη Γαλλία δεν συγκρούονται τρένα μεταξύ τους. Ούτε οι κρατικές αρχές μπαζώνουν τόπους πολύνεκρων δυστυχημάτων. Στο τρίτο διαμέρισμα του Παρισιού δε θα ήταν ποτέ κλειστό για 15 ημέρες το μεγαλύτερο σχολικό συγκρότημα επειδή το κράτος είναι ανίκανο να βρει από πού προέρχεται η οσμή αερίου. Στο πέμπτο διαμέρισμα του Παρισιού δε θα έμεναν ποτέ κάτοικοι στο σκοτάδι για 8 μήνες, ανακαλύπτοντας από καραμπόλα ότι μία εταιρεία και μία κυβέρνηση παίζει κρυφτούλι με τις ζημιές που έχουν υποστεί τα σπίτια τους από τον μετροπόντικα που περνά από κάτω. Στη Γαλλία δεν αποσύρουν από τα νοσοκομεία τα πιο αποτελεσματικά ογκολογικά φάρμακα επειδή κοστίζουν πολύ και δεν τούς βγαίνει το clawback. Και σίγουρα στη Γαλλία τις δηλώσεις για τις αγροτικές επιδοτήσεις δεν τις κάνουν “Φραπέδες” και “Χασάπηδες”. Άλλωστε, στα χαρτιά, ολόκληρη η Γαλλία δεν έχει ούτε τα μισά πρόβατα απ’ όσα εμφανίζεται να έχει μόνο η Κρήτη.
Και αν κρίνουμε από τις αντιδράσεις στους δρόμους εκεί και από τις δημοσκοπήσεις εδώ, η Γαλλία γενικώς δεν έχει τόσα πρόβατα όσα η Ελλάδα. Κυριολεκτικώς, αλλά και μεταφορικώς.
