Τόσο καιρό διερωτώμαστε γιατί στη χώρα μας, ενώ η κοινωνία βράζει και οι πολίτες περιγράφουμε στις δημοσκοπήσεις με μελανά χρώματα το πώς ζούμε και το πώς φοβόμαστε ότι θα συνεχίσουμε να ζούμε εμείς και τα παιδιά μας, δεν αλλάζει τίποτα. Έχουμε «αγοράσει» την σταθερότητα που μάς έχει «πουλήσει» η κυβέρνηση και την έχουμε μπερδέψει με τη στασιμότητα; Φταίει η αντιπολίτευση που δεν πείθει; Έχουμε εγκλωβιστεί στον ατομισμό και την ιδιωτεία και προσπαθούμε, ο καθένας και η καθεμία ξεχωριστά, να τα βγάλουμε πέρα, χωρίς να κοιτάμε τί γίνεται γύρω μας; Μπορεί να ισχύουν αυτά και άλλα τόσα.
Η Γαλλία “βράζει”
Βεβαίως, δεν είναι όλες οι χώρες ίδιες, ούτε όλες οι κοινωνίες. Γιατί, σε αυτή τη φάση που η στασιμότητα είναι το βασικό χαρακτηριστικό που αναδεικνύουν στην Ελλάδα οι δημοσκοπήσεις και οι αναλύσεις, στον υπόλοιπο ευρωπαϊκό Νότο κάτι κινείται.
Στη Γαλλία, οι μαθητές βγήκαν στους δρόμους και μάλιστα με τρόπο εντυπωσιακό: Τις πρώτες μέρες των κινητοποιήσεων είχαμε περισσότερες από 5.000 συλλήψεις μαθητών-τριών, για μέρες παρέμεναν κλειστά 500 σχολεία για λόγους ασφαλείας, ενώ 24 κτήρια πυρπολήθηκαν από τις μαθητικές διαδηλώσεις. Σημειωτέον ότι οι μαθητές και οι μαθήτριες έχουν να αντιμετωπίσουν μία κυβέρνηση με λουδοβίκεια συμπεριφορά, που έκανε 2.000 συλλήψεις με το καλημέρα και που συκοφαντεί τις κινητοποιήσεις σαν υποκινούμενες. Όμως, πρόκειται για κινητοποιήσεις που ξεκίνησαν από τις φτωχότερες συνοικίες του Παρισιού, εξαπλώθηκαν σαν φωτιά και οι μαθητές επιμένουν να φέρνουν στο προσκήνιο τη βαριά καθημερινότητά τους: τη φτώχεια των οικογενειών τους, τα υπερφορτωμένα προγράμματα, τις ελλείψεις εκπαιδευτικών, τα παμπάλαια σχολεία και κυρίως, την ανασφάλεια για το μέλλον. Και πλέον, ακόμη και η συντηρητική εφημερίδα LE Monde διαμηνύει στην κυβέρνηση ότι “κακώς αντιμετωπίζει τις μαθητικές κινητοποιήσεις σαν ζήτημα δημόσιας τάξης και όχι ως κοινωνικό κίνημα”. Και προειδοποιεί ότι όσα έχει ζήσει ως τώρα η Γαλλία, που είναι οι μαζικότερες κινητοποιήσεις μετά τα Κίτρινα Γιλέκα του 2018, μάλλον είναι μόνο η αρχή.
Η Ισπανία δείχνει τον δρόμο
Και όλο αυτό δεν είναι μία «γαλλική εξαίρεση». Στην Ισπανία, τα πράγματα είναι ακόμη πιο τρικυμιώδη: η στεγαστική κρίση, που προσωποποιήθηκε στην 87χρονη Μαρικάρμεν που υπέστη έξωση, δε γέμισε απλώς τις πλατείες, -τις ίδιες πλατείες από τις οποίες είχε ξεκινήσει το 2011 και το κίνημα των Αγανακτισμένων. Η κρίση και οι πλατείες οδηγούν τώρα τη χώρα σε εκλογές. Και επειδή αυτές τις μέρες περισσεύουν τα απαξιωτικά σχόλια για τον Πέδρο Σάντσεθ, όσοι νομίζουν ότι απλώς εκμεταλλεύθηκε την καταψήφιση των μέτρων για το στεγαστικό για να κερδίσει ψηφαλάκια, ας ξανασκεφτούν πόσο λογικό ακούγεται αυτό για έναν πρωθυπουργό που βρίσκεται δέκα μονάδες πίσω στις δημοσκοπήσεις.
Τί έχουμε πάθει εμείς;
Σε κάθε περίπτωση, στον ευρωπαϊκό Νότο, όπου το δημόσιο υποχωρεί, όπου το κοινωνικό κράτος καταρρέει, όπου η ζωή μαυρίζει, όπου οι ανισότητες βαθαίνουν, οι πολίτες βγαίνουν στους δρόμους, δεν κάνουν πίσω, πυροδοτούν πολιτικές εξελίξεις, διεκδικούν τη ζωή τους πίσω. Εμείς, εδώ, τί έχουμε πάθει; Βέβαια, τα λέμε στις δημοσκοπήσεις, σε όλα τα ποσοτικά, αλλά και τα ποιοτικά ερωτήματα. Όμως, όσο τα λέμε μόνο στις δημοσκοπήσεις, το πολύ πολύ να μάς αυξήσουν τις δόσεις από 72 σε 120, μπας και καταφέρουμε να κρατήσουμε τη μύτη έξω από το νερό. Τίποτα άλλο, όμως, δε θα αλλάξει.
