Ο επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας, Μάρκο Ρούμπιο έβγαλε ειδήσεις πριν καν πατήσει το πόδι του επί ελληνικού εδάφους. Σε μία συγκυρία όπου η κυβέρνηση βάλλεται πανταχόθεν για τις αποκαλύψεις της Wall Street Journal και των Financial Times για το περίφημο δείπνο του περασμένου Μαρτίου, όπου η πρέσβειρα των ΗΠΑ φέρεται να απείλησε ότι μπορεί να ρίξει κυβερνήσεις ακόμη και στην… Ελλάδα, σιγά σιγά τα κομμάτια του παζλ μπαίνουν στη θέση τους.
Πρώτο κομμάτι: η εξαιρετικά προσεκτική και χλιαρή δήλωση του Σταύρου Παπασταύρου -δηλαδή του υπουργού εις επήκοον του οποίου φέρεται να απείλησε με πτώση της κυβέρνησης η Γκιλφόιλ- από βήματος Βουλής. Ο Παπασταύρου χρειάστηκε μία ολόκληρη εβδομάδα για να απαντήσει ότι «ουδέποτε τέθηκε θέμα απειλής της Ελλάδας», δηλαδή για να επαναλάβει αυτολεξεί την δήλωση στην οποία είχε προβεί ο Παύλος Μαρινάκης. Ο οποίος, βεβαίως, επίσης είχε χρειαστεί να περάσει ολόκληρο σαββατοκύριακο για να ανοίξει τα χαρτιά του…
Δεύτερο κομμάτι: η ηχηρή σιωπή της πρέσβειρας των ΗΠΑ στην Ελλάδα, παρά τη δύσκολη θέση στην οποία έχει βρεθεί η κυβέρνηση. Δεν χρειάζεται να έχει κανείς αποφοιτήσει από κάποια Διπλωματική σχολή για να καταλάβει πως, αν η Γκιλφόιλ ήθελε όντως να διαψεύσει τα δημοσιεύματα που την παρουσιάζουν να κομπορρημονεί για την πτώση της κυβέρνησης της Ρουμανίας που εμπόδισε τον «Κάθετο Διάδρομο» για το -πανάκριβο, αλλά αυτό είναι άλλη συζήτηση…- αμερικανικό υγροποιημένο LNG, θα το είχε κάνει. Ακόμη και για να βγάλει από την δύσκολη πολιτική θέση μία κυβέρνηση που, αν μη τι άλλο, διακρίνεται για την «ευθυγράμμισή» της με τα «θέλω» της πρέσβειρας και των ΗΠΑ.
Τρίτο κομμάτι: Η δήλωση του Μάρκο Ρούμπιο για το πόσο καλή δουλειά κάνει η Γκιλφόιλ και ο τρόπος με τον οποίο ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ «προσπερνά» τα δύο αποκαλυπτικά δημοσιεύματα, συνιστούν επιβεβαίωση δια της… σιωπής και της στήριξης. «Η πρέσβης Γκιλφόιλ έχει αποδειχθεί εξαιρετικά αποτελεσματική στην προώθηση της ατζέντας του Προέδρου στην Ελλάδα και σε ολόκληρη την Ευρώπη», είπε χαρακτηριστικά ο Ρούμπιο, καθιστώντας σαφή δύο πράγματα: πρώτον, ότι η απειλή όντως διατυπώθηκε και, δεύτερον, πως δεν ήταν κάποιο φραστικό ολίσθημα της πρέσβειρας, αλλά ο τρόπος που η Ουάσινγκτον βλέπει κεντρικά τους δεδομένους και αυτονόητους συμμάχους της.
