Πολλοί-ες έσπευσαν να βρουν πίσω από την παραδοχή του Άγγελου Συρίγου πως η Ελλάδα «υποχώρησε δύο φορές στην Κάσο» κάποιον διαγκωνισμό ή εκλογικό άγχος ενόψει της δύσκολης μάχης του σταυρού στην «αρένα» της Α’ Αθηνών.
Μάλιστα, κατά τις ίδιες αναλύσεις, η επιμονή Συρίγου να μην παίρνει πίσω την άποψή του, αποδεικνύει την εκλογική στόχευση του βουλευτή της ΝΔ και καθηγητή Διεθνών Σχέσεων. Όμως, η απλή και κοινή λογική λέει ότι ένα πολιτικό στέλεχος που στηρίζει μία κυβέρνηση για την οποία δηλώνει ότι «υποχώρησε έναντι των Τούρκων», δεν έχει κανέναν σταυρό να κερδίσει από την παραδοχή του αυτή.
Ο Συρίγος, αντιθέτως, ούτε σταυρό κυνηγούσε, ούτε «φάλτσαρε» από την κεντρική γραμμή. Απλώς, τώρα που η κυβέρνηση έχει εγκλωβιστεί στην ατζέντα πόντισης του καλωδίου και που η προοδευτική αντιπολίτευση -ακόμη κι αυτή- πιέζει τον Κυριάκο Μητσοτάκη «απ΄ τα δεξιά», ο διεθνολόγος και βουλευτής της ΝΔ αναδεικνύει ένα ζήτημα που, δυστυχώς, δεν έχει συζητηθεί καθόλου στον δημόσιο διάλογο: ότι, δηλαδή, αν η κυβέρνηση αποφασίσει όντως να προχωρήσει στην πόντιση του καλωδίου, θα πρέπει να είναι έτοιμη για όλα τα ενδεχόμενα -ακόμη και για εξελίξεις στα ελληνοτουρκικά που θα ξεφύγουν από τον έλεγχο της Αθήνας και για γεγονότα που μπορεί να αυτονομηθούν.
Άλλωστε, έτσι εξήγησε ο Συρίγος την διπλή υποχώρηση του 2024, όταν διερωτήθηκε «τί έπρεπε να κάνουμε», όταν διαπιστώσαμε ότι 5 τουρκικά πολεμικά σκάφη είχαν συγκεντρωθεί στην περιοχή. Ας ελπίσουμε, λοιπόν, ότι αυτή τη φορά, θα διερωτηθούν οι αρμόδιοι «τί πρέπει να κάνουμε», πριν φτάσουν τα ελληνικά και τα γαλλικά σκάφη στα ανοιχτά της Κάσου για να ποντίσουν το καλώδιο.
Γιατί, η Ιστορία, είναι γεμάτη από ατυχήματα…
