Επειδή φαίνεται πως για κάποιους και κάποιες είναι βολικό τα βέλη για την επικύρωση του τουρκολιβυκού μνημονίου να επικεντρώνονται στον υπουργό εξωτερικών Γιώργο Γεραπετρίτη, αξίζει να υπενθυμιστεί πως το φιάσκο είχε ξεκινήσει πολύ νωρίτερα. Δεν ήταν ο Γεραπετρίτης επικεφαλής της ελληνικής διπλωματίας όταν πάλι πέσαμε απ’ τα σύννεφα, τότε που συνομολογήθηκε το τουρκολιβυκό μνημόνιο χωρίς η κυβέρνηση να πάρει χαμπάρι.

Τα “κοψίδια” ως… εργαλείο εξωτερικής πολιτικής

Ούτε ήταν ο Γεραπετρίτης εκείνος που νόμιζε ότι το δόγμα “ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου”, συνιστά εξωτερική πολιτική. Ήταν ο Νίκος Δένδιας που είχε καλέσει εδώ το στρατάρχη Χαφτάρ, τότε που τα κοψίδια στην Βάρη έγιναν επίσημο εργαλείο εξωτερικής πολιτικής. Βεβαίως, παρότι ο στρατάρχης το είχε ευχαριστηθεί, παρότι τον είχαμε υποδεχθεί στο Σύνταγμα σαν να ήταν πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, παρότι τον είχαμε καλοταΐσει, η Τουρκία με την επιμονή και την υπόγεια δουλειά είχε κερδίσει την παρτίδα στη Λιβύη.
Σημειωτέον ότι στις 16 Ιουνίου – πριν τρεις μήνες δηλαδή – ο γιος του στρατάρχη Χαφτάρ, ο Σαντάμ Χαφτάρ, είχε επισκεφθεί την Αθήνα. Και τότε δεν είχε συναντηθεί μόνο με τον υπουργό εξωτερικών. Επιπροσθέτως, είχε γίνει δεκτός και από τον πρωθυπουργό στο Μαξίμου. Και πριν καν αναχωρήσει για την πατρίδα του, διπλωματικές πηγές πανηγύριζαν και έκαναν λόγο για “εμβάθυνση των σχέσεων με τη Βεγγάζη”. Την οποία Βεγγάζη μερικούς μήνες νωρίτερα είχε επισκεφθεί και ο υπουργός Εξωτερικών, Γιώργος Γεραπετρίτης.
Με άλλα λόγια, από το κάδρο της αποτυχίας διαρκείας σε ό,τι αφορά στη σχέση Ελλάδας-Λιβύης, δεν μπορεί να λείπει ούτε ο Νίκος Δένδιας, αλλά ούτε ο Κυριάκος Μητσοτάκης που είχε εγκρίνει εξαρχής όλες τις κινήσεις και τις επιλογές που μάς έφεραν εδώ που μάς έφεραν…